ู้อาวุโสของข้า ในเมื่อเขาตายไปแล้วก็โปรดอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกบเขาเลย”
ราชาสวรรค์หยุดยืนโดยไม่พูดจาอะไรออกมา เขาได้หันหลังแล้วมองไปยังหลินเฟิง
“หลินเฟิง ราชาผู้นี้หากเข้าใจไม่ผิด เจ้านั้นสมควรจะคุ้นเคยกับซุนต้าฮู่ผู้ตกตายไปใช่หรือไม่”
“ห้ะ ว่าไงนะ ซุนต้าฮู่…เหรอ” หลินเฟิงนั้นในตอนนี้แสดงออกมาด้วยใบหน้าที่กระตุกในทันทีเมื่อได้ยิน แต่ถึงแม้จะเล็กน้อย แต่เฉินเฉียงเองก็เห็นได้อย่างชัดเจน
ในขณะที่เฉินเฉียงมาเฝ้าหลุมศพของซุนต้าฮู่นี้ เขานั้นบังเกิดคำถามมากมายสั่งสมไว้อยู่ในใจ แต่ไม่ว่าจะเป็นเว่ยหยวนตี้หรือราชาสวรรค์ ทั้งสองต่างก็ไม่คิดที่จะบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขา ส่วนคนที่รู้เรื่องอีกคนนั้นก็คือหลี่ปิงที่ตกตายไปนานแล้ว
และเป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงก็ดันพึ่งจะมานึกขึ้นได้ว่าหลินเฟิงเองก็รู้จักซุนต้าฮู่ แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ปล่อยหลินเฟิงไปง่ายๆอย่างแน่นอน
“ท่านผู้การ ท่านรู้จักปู่ซุนของข้าด้วยเหรอ ถ้าอย่างนั้นท่านก็ต้องรู้สิว่าทำไมปู่ซุนถึงต้องระหกระเหินมาอยู่ที่นี่”
เมื่อเผชิญคำถามนี้ของเฉินเฉียง ดวงตาของหลินเฟิงนั้นแสดงออกมาอย่างรนรานอย่างหยุดไม่อยู่ เขานั้นได้เบี่ยงไปชี้หน้าของราชาสวรรค์แล้วตะคอกออกมา “ราชาสวรรค์ แกมาทำบ้าอะไรที่นี่ นี่แกลืมไปรึเปล่าว่าพวกเรานั้นมีข้อตกลงกันว่าระดับราชานั้นจะไม่ยุ่งเกี่ยวในสงคราม”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ช่างเป็นตลกที่ไร้สาระนัก”
ราชาสวรรค์หัวเราะออกมา “หลินเฟิง ข้า
