เองก็คิดว่าเจ้านั้นเป็นคนที่น่าเคารพคนหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าในวันนี้ตัวเจ้านั้นจะทำตัวแตกต่างไปจากเดิม”
“หากเจ้ายังทำตัวไม่รู้ดีไม่รู้ชั่วอยู่แบบนี้ เห็นทีข้าคงต้องกวาดล้างเผ่าพันธุ์ของเจ้าที่อยู่ที่นี่แล้วกระมัง”
ถึงแม้คำพูดของราชาสวรรค์จะฟังดูแล้วโหดร้ายอย่างเกินการ แต่ไม่มีใครในที่นี้จะไม่เชื่อว่าเขานั้นสามารถทำได้จริง
กระนั้นแล้ว หลินเฟิงแม้จะรู้ตัวดีว่าไม่อาจจะทัดทานราชาสวรรค์ได้ แต่ในฐานะราชาของเผ่าพันธุ์ เขาก็ไม่อาจทำตัวปอดแหกได้ในตอนนี้
“ราชาสวรรค์ แล้วเจ้ามาทำซากอะไรที่นี่กัน”
“ก็ง่ายๆ ข้าแค่จะมาพาตัวคนคนหนึ่งไปเพียงเท่านั้น” เมื่อพูดจบ ราชาสวรรค์ก็ได้มองไปยังเฉินเฉียง
เมื่อเห็นเป็นแบบนี้ เฉินเฉียงก็เดินไปข้างๆราชาสวรรค์แต่โดยดีอย่างไม่อิดออด
“ไม่ กัปตัน ท่านจะไปไม่ได้”
จางหยวน เจิ้งยี่และคนอื่นๆเตรียมที่จะลุกฮืออย่างสุดชีวิต
“กองกำลังเทียนเว่ย จงฟัง”
เฉินเฉียงนำธงพลของกองกำลังเทียนเว่ยออกมาชูขึ้นฟ้า และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งลึก “ข้า ในนามของกัปตันแห่งกองกำลังขอสั่งพวกเจ้า”
“ก่อนที่ข้าจะกลับมา พวกเจ้าต้องอยู่ภายใต้ผู้สั่งการเว่ย ยึดอาณานิคมเขาหมางเป็นฐานที่มั่น”
เมื่อได้เห็นธงพลในมือของเฉินเฉียงแล้ว จางหยวนและพวกนั้น ต่างก็ยืนนิ่งรับฟังเฉินเฉียง ราวกับเด็กที่ยอมรับฟังคำสั่งสอนจากอาจารย์ที่เคารพ
