“ข้า หลินเฟิงผู้นี้ ข้าสาบานด้วยชีวิตตนเอง ตราบใดที่เจ้าตามข้ากลับไป คนของเจ้านั้นจะได้มีชีวิตที่สงบสุขไปตลอดชีวิต”
“ดี ถ้าอย่างนั้นข้าจะไป”
ไม่ใช่ว่าเฉินเฉียงนั้นต้องการที่จะยอมแพ้ แต่ตัวเขานั้นเพียงต้องการซื้อเวลาให้กับจางหยวนและคนอื่นๆได้หลบหนีไปเพียงเท่านั้น
สำหรับตัวเขาแล้วนั้น อย่าว่าแต่หลินเฟิงเลย แม้แต่ฮั่นจุยมาด้วยตัวเอง เขาก็ยังมั่นใจว่าจะหลุดรอดไปได้อย่างแน่นอน
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าไปไม่ได้นะ หากเจ้าไปแล้วเจ้าไม่มีทางรอดกลับมาได้อย่างแน่นอน”
“ศิษย์พี่กัว อย่าได้กังวลไป ท่านผู้การนั้นพูดถูกแล้ว ยังไงซะสภาสูงนั้นไม่ได้มีฮั่นจุยเป็นผู้ชี้สิทธิ์ขาด ข้าไม่เป็นไรหรอก”
แต่เพียงเฉินเฉียงได้พูดจบลง หยานเสวี่ยที่อยู่ข้างหลังได้ดึงเขาไปข้างหลังแล้วเอาร่างอรชรอ้อนแอ้นมาบังไว้
“เฉินเฉียง เจ้าลืมไปรึเปล่าว่าข้านั้นมีหน้าที่ต้องปกป้องเจ้าให้อยู่ดี”
“หากว่าผู้การของเจ้าต้องการตัวเจ้าไปจริง เขาก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน”
“ฮ่าฮ่าฮ่า สาวน้อยนี่ช่างโอหังนัก”
หลินเฟิงได้หัวเราะออกมาอย่างดังก้อง “ดี ข้าล่ะอยากเห็นจริงๆว่าสาวน้อยระดับกึ่งราชาผู้นี้จะหยุดราชาผู้นี้ได้ยังไง”
เมื่อพูดจบ หลินเฟิงได้มองไปที่หยานเสวี่ยด้วยท่าทางสงบนิ่ง พร้อมกับมือที่ไพล่หลัง
ท่าทางของเขาบ่งบอกว่า ในฐานะผู้อยู่สูงกว่านั้น ย่อมออมมือให้อีกฝ่ายลงมือก่อน
หยานเสวี่ยไม่เสียเวลาพูดจาอีกต่อไป เธอตวัดกระบี่ยาวในมือราวกับงูพิษที่แลบ
