ะไรเจ้าในตอนนั้น”
“ต่อมาภายหลัง หมายจับก็ได้ถูกส่งออกมา และนี่ทำให้ข้านั้นนึกได้ว่าเจ้านั้นน่าจะกลับมายังสถานที่ที่เจ้านั้นได้เติบโต”
“และเป็นอย่างที่ข้าคิดไว้ เฉินเฉียง ว่าเจ้านั้นไม่มีทางทำให้ท่านเว่ยนั้นต้องบาดเจ็บได้ถึงขั้นนั้น และนี่จะทำให้ข้านั้นไม่รับฟังเรื่องราวจากปากของท่านเว่ยอีก”
“คนเช่นข้านั้น ไม่ว่าใครจะบอกว่าผิดหรือถูกแต่อย่างใด ตัวข้านั้นมีความยุติธรรมของตนเองในการตัดสินผู้คน”
“ถึงแม้ว่าในเผ่าพันธุ์ของเรานั้นจะมีคนที่เห็นแก่ตัวจนถึงขั้นทำร้ายผู้อื่น กลับผิดเป็นถูก กลับชั่วเป็นดีอยู่ถมไป แต่ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าจะมีคนเช่นนี้อยู่ในสภาสูงอันสูงศักดิ์นั่นด้วยเหมือนกัน”
“ดังนั้น เฉินเฉียง เจ้าจงกลับไปกับข้าซะ”
“ส่วนเรื่องพวกของเจ้านั้น ข้าจะพูดให้กับจางหยวนและคนอื่นๆเอง ยังไงซะ พวกเจ้านั้นก็สร้างคุณงามความดีให้กลับเผ่าพันธุ์อย่างมหาศาล ข้าเชื่อว่าผู้อาวุโสจากสภาสูงนั้นคงไม่สร้างความยากลำบากให้พวกเขา”
“ไม่”
จางหยวนและคนอื่นๆนั้นรีบเดินออกมาขวางทางในทันที “กัปตัน ท่านไปกับผู้การไม่ได้นะ”
“ท่านก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเพียงแค่ท่านเหยียบย่างเข้าเขตพื้นที่ภาคกลาง ฮั่นจุยมันก็พร้อมที่จะเอาชีวิตท่านในทันที”
เฉินเฉียงนั้นไม่ได้สนใจกับคำพูดของจางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลัง เขาเพียงมองตรงไปยังหลินเฟิงแล้วถามออกมา “ท่านผู้การ ท่านรับรองได้จริงๆหรือว่าท่านจะปกป้องคนในกองกำลังของข้าได้”
