นและคอยเฝ้าระวังให้เขา แต่ก็อย่าได้ไปรบกวนเขาเป็นอันขาด”
“รับคำสั่ง”
เฉินเฉียงแม้จะทำหน้าเนือยๆ แต่ในที่สุดก็ยอมรับในข้อตกลงนี้
“ผู้สั่งการหลิง อย่าได้บอกเรื่องราวของพวกเราออกไป แล้วในตอนนี้ข้าขอให้ท่านอย่าพึ่งถามเรื่องราวที่ข้ากำลังประสบ ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆ”
หลิงเว่ยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “เฉินเฉียง อย่าได้กังวลไป ตัวข้า ตาแก่หลิงผู้นี้ไม่ใช่คนไม่รู้ความแต่อย่างใด ไม่ว่ายังไงก็ตาม เจ้านั้นก็คือความภูมิใจของทีมเก็บเกี่ยวของพวกเรา”
หลังจากมองส่งเฉินเฉียงและเจิ้งยี่จากไปแล้ว หลิงเว่ยได้ผายมือออกเชื้อเชิญทุกคนเข้าอาณานิคม “นายพลจาง นายพลทั้งหลาย เชิญ”
“ผู้สั่งการหลิง กัปตันบอกแล้วว่านับจากนี้ พวกเรานั้นเป็นสมาชิกของทีมเก็บเกี่ยวแห่งเขาหมาง ดังนั้นพวกเราก็ถือว่าท่านเป็นผู้สั่งการ ไอ้คำเรียกนายพลอะไรนั่นไม่ต้องใช้หรอก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า” หลิงเว่ยเองก็ไม่คิดจะต้านทานแต่อย่างใด “ดี น้องจางหยวน ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะทำอย่างที่เจ้าว่าแล้วกัน น้องชายทั้งหลาย วันนี้เป็นวันดีจริงๆที่พวกเจ้านั้นได้เข้าร่วมกับเขาหมางของพวกข้า”
“ส่วนเรื่องทีมเก็บเกี่ยวนั้น พวกเราค่อยพูดรายละเอียดกันในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”
“ผู้สั่งการหลิง ในเมื่อท่านแสดงออกมาอย่างยินดีขนาดนี้ พวกเราเองก็จะไม่อิดออดแล้วนา” เมื่อพูดจบ เม่ยหลัวหลันก็ได้ยื่นแหวนของตนออกไป “พวกเรานั้นมีไวน์ดีๆที่ชื่อว่านารีแดงอยู่ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ค่ำคืนนี้พวก
