บทที่ 274 หน้ากาก
“ยังไงซะงั้นเหรอ หึหึหึ”
เฉินเฉียงได้ฝืนยื้อร่างกายขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเดินไปหาเว่ยหยวนตี้ พลางมองไปที่คนในกองกำลังทุกคนที่กำลังทำหน้าตามึนไปกับคำตอบของเขาก่อนที่จะพูดออกมา “พี่ชายทุกท่าน สถานะของข้าถูกเปิดเผยแล้ว”
“อย่าว่าแต่เผ่าพันธุ์มนุษย์เลย แม้แต่มนุษย์กลายพันธุ์เองก็ยังต้องการค้นหาตัวข้าในทุกที่”
“แน่นอนว่าพวกมันต่างก็ต้องการความลับแห่งเขตแดนจักรพรรดิที่อยู่ในตัวข้า”
“จริงหรือไม่ ลุงเว่ย”
“ห้ะ…เอ่อ นี่…ฮึ่ม”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงแล้ว ทุกคนในตอนนี้ต่างก็มองไปยังเว่ยหยวนตี้ที่หันหน้าไม่กล้าสบตาแต่อย่างใด
ด้วยท่าทางที่สุดจะผิดสังเกตนี้ หลังจากเว่ยหยวนตี้ร้อนรนใจอยู่พักหนึ่งก็นิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนที่จะพูดออกมาอีกครั้ง “หลานชายเฉินเฉียง สถานที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากตึกจอมพลภาคกลางนัก ด้วยการบาดเจ็บของพวกเราแล้วยังไงซะก็ต้องรับการรักษาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้ ทำไมเจ้าไม่ตามข้าไปยังเขาโชวหยางแล้วอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้มันกระจ่างชัดซะล่ะ”
ต่อให้เจ้านั้นเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปแล้ว แต่ตราบใดที่เจ้ายอมบอกความลับนั่นออกมา ผู้อาวุโสแห่งสภาสูงย่อมไม่ฆ่าเจ้า
“ไร้สาระ กัปตันของพวกเราเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่ไหนกัน” เม่ยหลัวหลันได้ตะคอกออกมาพร้อมดวงตาที่ขุ่นเคืองไปยังเว่ยหยวนตี้ในทันที
เว่ยหยวนตี้ได้มองไปที่เม่ยหลัวหลันแต่ก็ไม่ได้ต่อปากคำแต่อย่างใด
เขาเองเห็นอ
