แล้ว”
ราชาสวรรค์ส่ายหัวไปมาในทันที
เหนื่อยเหรอ
หยานเสวี่ยได้มองไปที่ราชาสวรรค์ที่หมอกไอดำปกคลุมด้วยความรู้สึกประหลาดใจในทันที “ท่านราชาสวรรค์เหนื่อยเหรอคะ”
“หยานเสวี่ย เก็บดาบดั้นเมฆนี้ไว้ให้เฉินเฉียงด้วย ไอ้มีดยักษ์นี่มีความหมายกับเขา หากไม่ใช่เพื่อช่วยไอ้ตัวหน้าด้านเพราะความแค้นแล้วก็คงไม่ยอมโยนทิ้งแบบนี้”
“ถือซะว่าฟ้าไม่อยากให้ไอ้ตัวหน้าด้านนั่นตายเร็วก็แล้วกัน ราชาผู้นี้จะยอมปล่อยมันไปก่อน”
“แต่หากต้องพบกันในครั้งหน้า นั่นจะเป็นวันตายของมัน”
หยานเสวี่ยเองได้หยิบดาบดั้นเมฆขึ้นมาก่อนที่จะจ้องมองไปสักพักแล้วถามออกมา “ท่านราชาสวรรค์ ในเมื่อดาบดั้นเมฆนี้ไม่อยู่ที่เขาแล้วข้าจะตามหาเฉินเฉียงได้ยังไง”
ราชาสวรรค์ได้หันมามองหยานเสวี่ยก่อนจะยักไหล่แล้วพูดออกมา “ฮี่ฮี่ฮี่ หยานเสวี่ยเอ๋ย เจ้าอย่าได้หลงลืมไปว่าเฉินเฉียงนั้นยังมีพี่น้องอยู่อีกตั้งกลุ่มนึง ในตอนนี้ศึกจิ้งชวนนั้นจบลงแล้ว ตราบใดที่พวกเราเจอพวกนั้น และนั่นจะทำให้พวกเราพบเจอเฉินเฉียง”
“…แล้วท่านราชาล่ะคะ หรือว่าท่านจะกลับไปก่อนเทียนลี่เลยรึเปล่า”
——————–*อย่าเพิ่งว่าเขาโง่ เพียงแค่เขาไม่รู้ oz
