นราชาสวรรค์ หยานเสวี่ยนั้นสมควรตายนัก”
“ก่อนหน้านี้ในเขตแดนจักรพรรดิ เฉินเฉียงบังคับให้ข้านั้นเผยเหตุผลที่ข้าสามารถติดตามเขาไปได้ตลอดเวลา ข้าไม่มีทางเลือกจึงทำได้เพียงเปิดเผยความลับนี้ไป…ค่ะ”
“เฮ้ออออ ช่างมัน หยานเสวี่ย เจ้ายืนขึ้นเถอะ”
ราชาสวรรค์ได้พูดออกมา ก่อนที่จะยื่นมือออกไปเรียกให้ดาบดั้นเมฆกลับเข้ามาอยู่ในมือ
เมื่อดาบกลับมาอยู่ในมือ ตัวอักษรหนึ่งก็ได้ปรากฏบนต้นไม้ตรงหน้า
“ท่านราชาสวรรค์ ตราบใดที่ข้า เฉินเฉียงผู้นี้แก้แค้นได้สำเร็จ ข้าจะกลับไปที่เกาะเทียนลี่ด้วยตัวเองเพื่อรับโทษทัณฑ์”
หลังจากที่ราชาสวรรค์นิ้วของตนลูบไปบนร่องรอยการแกะตัวอักษรของเฉินเฉียงนี้แล้ว ราชาสวรรค์ก็ได้ถอดถอนลมหายใจออกมา “ไอ้เด็กนี่ช่างโง่เง่านัก ยอมใช้การเผาไหม้แก่นสายเลือดเพียงเพื่อหลบหนีจนไม่อาจจะก้าวข้ามขั้นการบ่มเพาะได้อีก แล้วจะไปแก้แค้นอะไรใครได้กัน”
เมื่อเห็นตัวอักษรบนต้นไม้นี้แล้ว หยานเสวี่ยก็รู้สึกไม่สบายใจออกมาอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอนั้นก็ยังยึดมั่นในหน้าที่ของเธอเป็นอย่างดีแล้วถามออกมา “ท่านราชาสวรรค์ แล้วเราจะทำยังไงต่อดีคะ หากพวกเราไม่รู้ตำแหน่งของเฉินเฉียงแล้วเราจะไล่ตามเขายังไงดี”
“ไม่รู้ที่รึ ฮึ่ม ด้วยการบาดเจ็บของไอ้ตัวหน้าด้านนั่นแล้วมันก็คงทำได้เพียงไปขอให้ไอ้ตาแก่แห่งเขาโชวหยางช่วยได้เท่านั้นแหละ”
“ถ้าอย่างนั้นเราจะขวางทางไปเขาโชวหยางของเขารึเปล่าคะ”
“ช่างมันเถอะ หยานเสวี่ย ข้าเหนื่อย
