ั้นเหรอ”
“หากข้าเปิดโปงเว่ยหยวนตี้ไปก่อนหน้านี้ล่ะก็ เฉินเฉียงคงไม่คิดจะทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้รึเปล่า”
ถึงแม้ปากของหยานเสวี่ยจะคอยเอ่ยออกมาอย่างไม่ขาดว่าราชาสวรรค์นั้นเปรียบได้ดั่งนายเหนือหัวและเธอเป็นข้าทาส แต่ด้วยการที่เธอนั้นถูกเลี้ยงดูมาจนราวกับลูกสาวแท้ๆ เมื่อเธอได้ยินคำพูดนี้ของราชาสวรรค์ก็อดจะปวดใจตามไม่ได้เหมือนกัน
“ท่านราชาสวรรค์ ท่านเองก็ให้ค่ากับเฉินเฉียงอย่างสูงล้ำมาโดยตลอด ไหนจะชุบเลี้ยงเขาดูแลอย่างดี แต่เขานั้นกลับดูราวกับไม่สำนึกบุญคุณแถมยังทำลายแผนการของท่านอีก”
“หรือว่าเราควรจะปล่อยเว่ยหยวนตี้ไปก่อนดีคะ”
“ยังไงซะ โลกใบเล็กของมันก็ถูกท่านทำลายไปแล้ว ต่อให้หลุดรอดไปได้ก็ยังยากที่จะฟื้นคืนได้”
“ไม่”
ราชาสวรรค์ได้เปลี่ยนท่าทางเป็นโกรธแค้นและพูดออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่นดังท้องฟ้า “ไม่ว่ายังไงก็ตาม เว่ยหยวนตี้นั้นมันต้องตกตายในวันนี้”
“หยานเสวี่ย รีบหาตำแหน่งของเฉินเฉียงเดี๋ยวนี้”
“ได้ค่ะ”
ด้วยการที่หยานเสวี่ยรับรู้ตำแหน่งของดาบดั้นเมฆได้ เพียงไม่นาน หยานเสวี่ยก็รับรู้ได้ว่าเฉินเฉียงอยู่ที่ใด และภายใต้ทักษะข้ามมิติของราชาสวรรค์นั้นทำให้เธอไล่ตามเฉินเฉียงได้ในทันที
“ฮิ้ม”
ทั้งสองในตอนนี้ได้มองไปที่ดาบดั้นเมฆที่ค้างคาอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่งตรงหน้า ราชาสวรรค์และหยานเสวี่ยต่างมองหน้ากันในทันที
“หยานเสวี่ย นี่มันอะไรกัน”
“นี่….” หยานเสวี่ยในตอนนี้รีบคุกเข่าลงในทันทีแล้วพูดออกมา “ท่า
