ากนี้ ข้าหวังว่าท่านจะบอกข้าว่าในปีนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว ราชาสวรรค์รู้สึกใจเต้นขึ้นมาในทันที “เฉินเฉียง เจ้าคิดจะทำอะไรกัน เจ้าคิดหรือว่าจะช่วยมันได้ในวันนี้ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่พูดหรอกนะ”
“ราชาสวรรค์ มันจะง่ายดั่งคำพูดหรือไม่นั้น เดี๋ยวท่านก็จะรับรู้มันเอง”
ต่อจากนั้น เฉินเฉียงก็ตกอยู่ในสภาพที่เศร้าหมองก่อนจะพูดออกมา “ราชาสวรรค์ นับจากที่ข้าได้พบท่าน ท่านเองคอยชี้แนะข้ามาหลายครั้งหลายหน หากไม่ได้ท่าน ข้าเองคงไม่ได้มีระดับการบ่มเพาะมาได้จนถึงขั้นนี้ ข้านั้นรู้สึกเป็นบุญหัวนักที่ท่านเป็นผู้ชี้แนะข้า”
“ในใจข้านั้น ข้าไม่ได้แยกแยะความเป็นมนุษย์กลายพันธุ์อย่างเด่นชัดจนถึงต้องฆ่าแกงกันตั้งแต่พบหน้า และตัวข้าเองก็นับถือท่านว่าเป็นอาจารย์คนหนึ่งของข้า”
“อย่างไรก็ตาม ความแค้นของบิดานั้น ทายาทสมควรจะเป็นผู้สืบต่อ”
“ข้า เฉินเฉียง ยินดีที่จะต่อต้านโลกหล้าด้วยเรื่องนี้”
“และในเมื่อท่านนั้น แม้จะรู้ความจริงแต่ก็ยังไม่มีท่าทีที่จะบอกข้าแต่อย่างใด”
“ดังนั้น ท่านราชาสวรรค์ ข้าขอโทษ โปรดให้อภัยกับการตัดสินใจของข้าด้วย”
เมื่อพูดจบ ดวงตาของเฉินเฉียงราวกับจะลุกโชนเจิดจ้า เขาได้คว้าร่างของเว่ยหยวนตี้ที่กำลังสับสนก่อนที่จะโจนทะยานเข้าใส่ราชาสวรรค์ไปในทันที
ก่อนจะกะพริบตาด้วยซ้ำ
มันรวดเร็วประดุจราวกับประกายแสง
“เฉินเฉียง ไอ้ตัวเลวร้าย”
หยานเสวี่ยได้กลอกตาขึ้นก่นด่าออกมาในทันท
