ห็นแก่ที่เขานั้นเป็นพี่น้องอันดีกับพ่อเขาแล้วยังเป็นพ่อของเว่ยฉิงเชินอีก
“ราชาสวรรค์ ถึงแม้ว่าข้านั้นจะไม่รู้ว่าท่านทั้งสองทำไมต้องสู้กันจนแตกหักกันไปข้าง แต่ยังไงซะลุงเว่ยก็เป็นเพื่อนที่ดีของพ่อข้า ข้าไม่อาจทนเห็นเขาต้องตกตายไปต่อหน้า”
“ดังนั้นแล้ว….ท่านราชาสวรรค์ ข้าขอโทษ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงใช้ตัวประคองเว่ยหยวนตี้แล้วดำดินลงไปในทันที ก่อนที่จะพุ่งตรงไปยังทิศเหนืออย่างสุดกำลัง
ด้วยการที่พื้นที่ในตรงนี้อยู่ใกล้กับเขตของมนุษย์กลายพันธุ์อย่างมาก มีเพียงย้อนกลับไปยังเข้าพื้นที่ภาคกลางเท่านั้นถึงพอที่จะทำให้เว่ยหยวนตี้รอดไปได้
การตัดสินใจของเฉินเฉียงเองนี้ทำให้ราชาสวรรค์ประหลาดใจไปไม่น้อยเหมือนกัน
แต่ก่อนที่เขาจะทำอะไรได้ เฉินเฉียงก็รอดพ้นออกไปจากระยะสัมผัสของเขาไปแล้ว
“ไอ้เด็กเวรนี่ช่างก่อเรื่องไม่หยุดหย่อนจริงๆ”
ราชาสวรรค์ลอบก่นด่าขึ้นในใจ ก่อนที่จะพุ่งตามไปพร้อมหยานเสวี่ย
“ท่านราชาสวรรค์ พวกเขาอยู่ข้างล่าง”
หยานเสวี่ยที่ลอยอยู่กลางอากาศได้มองลงไปด้วยดวงตาที่ราวกับจะมองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง นั่นก็เพราะตัวเธอสามารถสัมผัสสัญญาณจากเฉินเฉียงได้
“รู้แล้ว” ราชาสวรรค์เองที่คอยใช้กระแสจิตตรวจสอบนั้นก็รับรู้ได้ถึงตัวบอกตำแหน่งของเฉินเฉียงแล้วเช่นกัน
“เฉินเฉียง เจ้าหนีไม่รอดแล้ว รีบผุดหัวออกมาเดี๋ยวนี้” ราชาสวรรค์ได้ตะโกนออกมาอย่างดังลั่น พร้อมกับกระตุ้นหมอกไอดำที่อยู่รอบตัว ในขณะเดียวกันก
