ลายเป็นเรื่องที่ยากลำบาก และในที่สุดก็ไม่อาจฝืนยื้อไปได้และร่วงลงมา
เฉินเฉียงผู้ซึ่งอยู่ในระยะห่างไกลนั้นก็ถึงกับหน้าถอดสีในทันทีเมื่อเห็น เขารีบพุ่งเข้ามารับร่างของเว่ยหยวนตี้เอาไว้เพื่อไม่ให้เว่ยหยวนตี้ร่วงหล่นลงไปกับพื้นให้เจ็บหนักยิ่งกว่าเดิม
“ราชาสวรรค์ นี่ท่านทั้งสองมีความแค้นอะไรกันแน่ ทำไมท่านต้องฆ่าลุงเว่ยด้วย ปล่อยเขาไปเถอะ”
เมื่อเห็นเว่ยหยวนตี้ในตอนนี้มีชีวิตแขวนไว้อยู่บนเส้นด้ายแล้วนั้น ราชาสวรรค์เองก็อยากจะปลิดชีพเว่ยหยวนตี้ให้ตายไปให้พ้นๆเหมือนกัน แต่เขานั้นกลับไม่คิดว่า เฉินเฉียงจะปรากฏตัวขวางทางไม่ให้เขาสังหารมัน
“เฉินเฉียง ออกไปซะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า ไม่อย่างนั้นก็อย่าได้โทษราชาคนนี้หากพลั้งมือฆ่าเจ้าไป”
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงจะไม่เห็นสีหน้าของราชาสวรรค์ แต่เพียงเขาฟังเสียงของเขาที่ราวส่งตรงมาจากนรกแล้ว เขาบอกได้เลยว่ายังไงซะราชาสวรรค์ก็ต้องฆ่าเว่ยหยวนตี้ให้จงได้
“แค่ก แค่ก ” เว่ยหยวนตี้ในตอนนี้ได้ใช้แขนข้างหนึ่งวางพาดไว้กับไหล่ของเฉินเฉียงพลางไอออกมาอย่างหนักหน่วงพร้อมเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก
“หลานชายเฉินเฉียง ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับ เจ้ารีบหนีไปเร็วเข้า แล้วในอนาคตอย่าได้ไปติดต่อกับปีศาจอย่างราชาสวรรค์อีก”
“ไม่ ลุงเว่ย ข้าปล่อยท่านไว้เฉยๆแบบนี้ไม่ได้”
หลังจากตัดสินใจอยู่นาน ในที่สุด เฉินเฉียงจึงตัดใจช่วยเว่ยหยวนตี้
ถึงแม้เว่ยหยวนตี้จะทำกับเขาอย่างไร้เยื่อใย แต่เ
