บทที่ 266 ยับเยิน
หลี่เชินและพวกนั้นเหลืออีกเพียงห้าร้อยเมตรก็จะถึงที่ตั้งค่ายพักของมนุษย์กลายพันธุ์ จนมาถึงตอนนี้ มนุษย์กลายพันธุ์ก็ยังไม่มีท่าทีจะรู้ตัว
“หึหึหึ ดูเหมือนว่าด้วยการที่พวกมันจะชนะศึกใหญ่มาจะทำให้พวกมันประมาทนะ”
“…..ผิดท่าแล้ว”
เทียบกับเว่ยหยวนตี้ที่ดูจะมั่นใจแล้ว จานฮงและจานจุนนั้นกลับมีท่าทางกะวนกะวาย
“ท่านเว่ย ด้วยระยะขนาดนี้แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่มนุษย์กลายพันธุ์จะไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ”
“ไม่ดีแล้ว หลี่เชินและพวกนั้นน่าจะกำลังเดินเข้ากับดัก” จานฮงได้เปิดปากพูดออกมา ก่อนที่จะรีบส่งข้อความไปให้หลี่เชิน “ถอนตัวเดี๋ยวนี้”
แต่เพียงข้อความถูกส่งออกไป มนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มใหญ่ก็ได้พุ่งเข้ามาขนาบค้างกองกำลังของหลี่เชินเอาไว้ ละเพียงไม่นาน พวกมันก็ได้รอบล้อมกองกำลังทั้งพันนายได้จนหมดสิ้น
“เร็วเข้า รีบส่งกำลังเสริมเข้าไป”
ในตอนนี้ เว่ยหยวนตี้ได้ออกคำสั่งด้วยเสียงที่ดังลั่น ก่อนเตรียมที่จะพาทั้งสองคนออกไปบัญชาการทัพด้วยตัวเอง
“ฮ่าฮ่าฮ่า…เว่ยหยวนตี้ โอ้ะ ไม่สิ ท่านเว่ย ฉะไหนไยท่านถึงได้รีบร้อนนักล่ะ”
ในขณะที่ทั้งามกำลังจะพุ่งตัวออกไปนั้น มนุษย์กลายพันธุ์ระดับราชาสองคนได้ปรากฏกายอยู่บนท้องฟ้าที่ด้านหลังไปไม่กี่ร้อยเมตร ทั้งสองแสยะยิ้มออกมาจนทำให้ทั้งสามยิ้มตอบไม่ออกแม้แต่น้อย
“หลินไฮ่หวัง…เหรอ”
เมื่อเว่ยหยวนตี้ได้เห็นหนึ่งในนั้นก็ถึงกับต้องหน้าถอดสี
ย้อนกลับไปตอนที่นัก
