่างกายมนุษย์ และนั่นจะทำให้เจ้านั้นกลับกลายเป็นมนุษย์ทั่วไป”
เหตุผลที่เฉินเฉียงไม่พูดออกมาว่าเจิ้งยี่สามารถกลับมาสืบทายาทหลังจากก้าวเข้าไปสู่ระดับราชาจักรพรรดิเทพสงครามนั้นเป็นเพราะว่าเขาไม่อยากให้เจิ้งยี่นั้นหวังไว้ไกลเกินไป
นั่นก็เพราะระดับราชาจักรพรรดิเทพสงครามนั้นมันห่างไกลเกินไป
แน่นอนว่าหลังจากที่ได้ยินคำของเฉินเฉียง เจิ้งยี่ก็กลับมามีดวงตาที่เปล่งประกายอีกครั้ง เขาจับแขนของเฉินเฉียงและถามออกมา “เจ้าพูดความจริงรึ”
“แน่นอน” เฉินเฉียงหัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “เจ้ายังจำองครักษ์หยานได้ใช่รึเปล่า ในเขตแดนจักรพรรดินั่นน่ะเธอได้พูดออกมาว่าเธอเองก็เคยเป็นเฉกเช่นเจ้า ในตอนที่เธอนั้นกลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์แรกๆนั้นเธอเกลียดตัวเองที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงไปอย่างที่สุด ต่อมาภายหลัง เธอมุ่งมั่นแต่การบ่มเพาะ และนี่ทำให้เธอก้าวเข้าไปอยู่ระดับกึ่งราชาอย่างรวดเร็ว”
“เหตุผลที่องครักษ์หยานนั้นยอมรับความเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ได้นั้นเป็นเพราะราชาสวรรค์ยอมบอกเรื่องนี้กับเธอ ทำให้เธอมีความหวังในการมีชีวิตต่อไป”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ เฉินเฉียงก็ไม่ต้องจะพูดต่อไปอีก
เหตุผลที่เจิ้งยี่ออกหน้าในการต่อสู้ทุกครั้งพร้อมหัวใจที่เกลียดชังนั้นเป็นเพราะตัวเขาเกลียดชังตัวเองที่เปลี่ยนไป เขาจึงทำการต่อสู้ราวกับไม่สนใจไยดีต่อชีวิตของตน ราวกับตนนั้นไม่มีอนาคตอีกต่อไป
หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงแล้วนั้น เฉินเฉีย
