ยในจิตใจของเขานี้อย่างมากจนเริ่มรำคาญจึงได้พูดออกมา “ท่านราชาสวรรค์ นี่ท่านคิดจะให้ข้าร่วมมือกับมนุษย์กลายพันธุ์เพื่อลิดรอนกำลังของเผ่าพันธุ์ตัวเองเนี่ยนะ ถามยังเป็นคนที่ข้านับถือว่าเป็นลุงอีก”
“หึหึหึ ย่อมไม่ใช่อย่างนั้น”
“เฉินเฉียง เจ้าลืมไปรึเปล่าว่าก่อนหน้านี้ข้าก็ให้เจ้าลิดรอนกำลังของมนุษย์กลายพันธุ์อย่างหลินไฮ่หวังไปน่ะ”
“ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”
“หรือว่าเจ้าเองก็สังหารเผ่าพันธุ์เดียวกันไปบ้างแล้วไม่ใช่รึไง”
“ใช่ ถึงแม้ข้าจะได้ฆ่าเผ่าพันธุ์เดียวกันไปบ้างแล้ว แต่คนเหล่านั้นสมควรแล้วที่จะตกตาย”
“แม้แต่ในตอนที่อยู่เขตแดนจักรพรรดิ หากข้าไม่ฆ่าคนเหล่านั้น จะเป็นข้าเองที่ตกตาย”
“ส่วนไอ้พวกที่อยู่ในเขตแดนหมอกโลหิตนั่นยิ่งแล้วใหญ่ พวกมันคือขยะของเผ่าพันธุ์”
“ถูกต้อง และข้าสามารถบอกเจ้าเช่นเดียวกันว่าเว่ยหยวนตี้นั้นมันสมควรตาย”
“ความขุ่นเคืองในใจของข้าที่มีต่อมันนั้น ไม่ได้ต่างจากที่ข้ามีต่อหลินไฮ่หวังเลยแม้แต่น้อย”
“ที่ข้าเกลียดเว่ยหยวนตี้นั้นเป็นเพราะว่ามันนั้นอาศัยอยู่ในตำแหน่งที่สูง หลบอยู่หลังตึกจอมพลเขตกันหนันทั้งวันทั้งคืน ถึงแม้ว่าข้าอยากจะฆ่ามันกับมือตนเอง แต่นั่นก็ต้องแลกมาด้วยอะไรหลายๆอย่าง”
“นี่จึงเป็นเหตุผลที่ข้อขอให้เจ้าล่อมันออกมา”
“ไม่เป็นไร เจ้านั้นไม่ต้องรีบให้คำตอบข้าในตอนนี้ เจ้าสามารถกลับมาหาข้าได้เสมอเมื่อคิดตกแล้ว”
“แต่เฉินเฉียงเอ้ย เจ้าควรจะคิดให้ดีๆล่
