้นจะไม่อาจฆ่าเขาได้ต่อให้มีโอกาสรึไงกัน
เฉินเฉียงยังคงลังเลจนไม่กล้ากล้าออกจากจุดที่ยืนอยู่เลยสักก้าวเดียว เป็นตอนนี้ที่ราชาสวรรค์ได้ทำท่าทางราวกับหัวเราะเยาะเย้ยแล้วพูดออกมา “อะไร เจ้ากลัวรึไงกัน”
“หากข้าเข้าใจไม่ผิด เจ้าเองก็หาโอกาสฆ่าข้าอยู่ไม่ใช่รึไงกัน”
สิ่งที่ราชาสวรรค์พูดออกมานั้นผิดไปอย่างสิ้นเชิง
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงจะไม่ชอบที่ถูกควบคุมโดยราชาสวรรค์ก็ตาม แต่ราชาสวรรค์นั้นกลับไม่เคยคิดจะบังคับเฉินเฉียงเลยแม้แต่น้อย เขายังช่วยเฉินเฉียงในการบ่มเพาะอยู่หลายครั้ง
อย่างน้อยๆจนมาถึงตอนนี้ เฉินเฉียงก็ยังไม่เคยคิดที่จะลงมือสังหารราชาสวรรค์แบบจริงจังเลยสักครั้ง
แต่กระนั้น คำพูดของราชาสวรรค์กลับไปกระตุ้นต่อมโมโหของเฉินเฉียงเสียอย่างนั้น
“อะไร ใครกลัว ข้าเนี่ยนะกลัว ท่านราชาสวรรค์ ท่านเป็นคนขอให้ข้าลองดูเองนา ถึงแม้ว่าท่านจะมีพวกมากกว่า แต่ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา ท่านก็อย่าได้โทษข้าเลยแล้วกัน”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้ตรงเข้าไปหาราชาสวรรค์และยื่นมือขวาออกไป
“เฉินเฉียง เจ้ากล้ารึ”
หยานเสวี่ยได้เดินตรงไปแล้วรีบคว้ามือของเฉินเฉียงหยุดเอาไว้
“หยานเสวี่ย ไม่ต้องห้ามเขา ไม่ต้องกังวล อย่างเด็กนี่ทำอะไรข้าไม่ได้อยู่แล้ว”
“แต่นายท่านราชาสวรรค์ หากไอ้หมอนี่มันคิดจะทำเรื่องไม่ดีล่ะ”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ข้าไม่เคยดูใครผิดพลาด เอาน่า หยานเสวี่ย หากเจ้าไม่อาจวางใจได้จริงก็แค่ยืนประกบเจ้าเด็กนี่ไว้ก็พอ”
หยานเส
