บทที่ 322 คนดี…จริงหรือ?
แคว้นเจียงหนาน เบื้องหน้าหลุมฝังหมื่นศพ
เบื้องบนกลางเวหา ยานศึกขนาดมหึมาลำหนึ่งลอยค้างท่ามกลางมวลเมฆ รูปทรงของมันถูกม่านแสงเรืองรองห่อหุ้มจนแลดูคลุมเครือ
บนดาดฟ้าเรือ บุรุษร่างหนึ่งยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง
คือ เจินเหรินปราบมาร เย่กวงจี้
ข้างกายเขามีชายสองคนยืนเคียงอยู่ เป็นเชื้อสายตรงของสกุลเย่ ต่างเป็นผู้บรรลุขั้นวางรากฐานช่วงกลาง และล้วนเป็นสหายเก่าของลวี่หยาง ได้แก่ เย่กูเยว่ กับ เย่ซิงเฟิง
“ผู้อาวุโส…ข้าว่า ท่านช่างหัวโบราณนัก”
เย่ซิงเฟิงเอ่ยขึ้นก่อน “โลกเซวียนหลิงนั้นถึงอย่างไรก็เป็นโลกเล็กที่มีตำแหน่งมรรคผล ควรคิดหาทางจับกุม ไม่ใช่ขับไล่”
“จริงด้วย”
เย่กูเยว่พยักหน้า “ข้ารู้ว่าผู้อาวุโสลำบากใจ…เกรงว่าโลกเซวียนหลิงจะบุกเข้ามาแล้วสร้างความเสียหายในแคว้นเจียงหนาน…”
“มิใช่เพียงแค่เสียหายเล็กน้อย”
ไม่ทันสิ้นคำเย่กูเยว่ เจินเหรินปราบมารก็หันกลับมาตัดบท “หากโลกเซวียนหลิงบุกมา เมื่อถึงคราวเก็บเกี่ยวปราณ พวกมันต้องเข่นฆ่าอย่างมหาศาลแน่แท้”
“ยามนั้นนับจากหลุมหมื่นศพออกไปทั่วทิศ พื้นที่โดยรอบ…ชาวบ้านนับแสนล้าน จะมีกี่ครอบครัวแหลกสลาย กี่ชีวิตพลัดพราก”
เย่กูเยว่พยักหน้าช้าๆ แววตาเข้าใจ “รอจนเกิดใหม่เวียนว่าย ครบคนเท่าเดิม คงต้องใช้เวลานับสิบปี…มิใช่เพียงเล็กน้อยจริงดังว่า”
“แต่ถึงกระนั้น…นี่คือกรรมที่พวกมันต้องชดใช้มิใช่หรือ”
“นิกายกระบี่หยกของเราอุ้มชูชาวบ้านมา
