แท้จริง!
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ลวี่หยางก็เผยไพ่ในมือ “ข้ารู้กฎของนิกายกระบี่หยกดี ยินดีกลับชาติมาเกิดใหม่ ล้างสิ้นกรรมเก่า เพื่อเข้านิกาย!”
คำกล่าวนี้ทำให้เย่กูเยว่ที่กำลังจะเอ่ยบางสิ่งถึงกับนิ่งไปทันที จากนั้นนางมองลวี่หยางด้วยแววตาชื่นชม
“เจ้า, ไม่เลวเลย!”
นิกายกระบี่หยกมีธรรมเนียมในการรับผู้ฝึกต่างแดนเข้าสู่นิกายโดยเฉพาะ
ดังเช่นในอดีตที่ เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน รับ ปรมาจารย์ถิงโยว เข้านิกายเช่นกัน ขั้นแรกของการเข้าร่วม…คือต้องถูกเจินจวินของนิกายฟันสังหารเสียก่อน
ตายแล้ว…จึงกลับชาติมาเกิดใหม่
จากนั้น นิกายกระบี่หยกจะใช้เวทลับตามรับตัวกลับมา แล้วจงใจให้ผู้ที่เวียนเกิดลืมชาติก่อนเพื่อเป็นหนึ่งเดียวกับนิกายกระบี่หยก
ผู้ที่เข้านิกายด้วยวิธีนี้เท่านั้น จึงจะได้รับมรดกแท้ของนิกาย ทว่า…เมื่อฝึกถึงขั้นเจินเหรินแล้ว จะมีผู้ใดยอมตกตายได้ง่ายๆ?
ด้วยเหตุนี้ การรับเข้าจึงมักอยู่ในรูปแบบ ‘บังคับขาย’…ข้าฆ่าเจ้า แล้วชักนำเข้ามา ถือเป็นวาสนา
ลวี่หยางคือคนแรกที่ยอมรับโดยสมัครใจ
จะไม่ให้เย่กูเยว่ชื่นชมได้อย่างไร?
แต่ที่ไม่มีใครรู้…สำหรับลวี่หยางแล้ว การเวียนเกิดใหม่นั้น…ไม่มีผลกระทบอันใดเลย เพราะเป็นเพียง ร่างจำแลง ไม่ใช่ร่างหลัก
คนอื่นอาจสูญเสียการควบคุมเมื่อร่างจำแลง มีจิตตนเองในภายหลัง
ทว่า…กับลวี่หยาง ตราบใดที่ หุ่นเชิด ยังอยู่ ต่อให้กลับชาติมาเกิดใหม่สักกี่ชาติ ร่างจำแลง ก็ยังเป็นเพียงหน้ากากอี
