าะไร้สิ้นซึ่งหนทาง
ท้ายที่สุด เฉินเฉียงก็ล้มเลิกที่จะยอมแพ้ เขาได้พักจนหนำใจแล้วก็มุ่งหน้าหาทางออกจากเขตแดนแห่งนี้อย่างบ้าคลั่ง
แต่ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ตาม หลังจากบินอยู่นาน เขาก็ยังไม่พบร่องรอยของจุดสิ้นสุดของเขตแดน
เป็นเพียงตอนที่เฉินเฉียงหมดกะจิตกะใจที่จะหาทางออกนั้นเอง เสียงกระซิบหนึ่งก็ได้ดังขึ้นมาจนเขาได้ยินอย่างชัดเจน
ถึงมันจะเป็นเสียงที่หวีดแหลมอย่างน่าหลอกหลอน แต่ด้วยการที่เฉินเฉียงในตอนนี้ตัดใจเรื่องทางออกไปแล้ว เขาจึงเลือกที่จะหาที่มาของเสียงแทนเสียอย่างงั้น
หลังจากผ่านไปห้าวัน ระดับการมองเห็นของเฉินเฉียงลดต่ำลงเรื่อยๆ แม้แต่ระยะกระแสจิตของเฉินเฉียงที่บ่มเพาะไปแล้วก็ยังหดสั้นลง ท้ายที่สุด ทั้งการมองเห็นของเขาและระยะพลังจิตของเขาก็สั้นอย่างที่สุดราวกับคนตาบอดที่เสียประสาทการรับรู้ไปเลยอย่างสมบูรณ์
แต่กระนั้นเขาก็ยังรู้สึกสบายใจอยู่บ้าง เพราะว่าเขานั้นยังได้ยินเสียงหวีดนี้ใกล้เขาเข้ามาบ้างแล้ว
และด้วยการที่ทั้งกระแสจิตและการมองเห็นของเขาใช้ไม่ได้ เขาไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเดินตามเสียงนั้นไป
และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ใด เฉินเฉียงนอกจากจะอาบร่างด้วยเกราะพลังงานแล้ว เขายังเคลือบร่างด้วยเกราะเหล็กไหลไปอีกชั้นหนึ่ง เผื่อต้องพบเจออันตรายอย่างไม่ทันตั้งตัว
ด้วยการที่ที่นี่เป็นเขตแดนที่ไม่รู้จัก เขาจึงได้คิดไว้ก่อนว่ามีภัยอันตรายที่พร้อมจะเล่นงานเขาได้ทุกเมื่อ และด้วยการท
