บทที่ 254 แสงอรุณ
เมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยฉิงเชินที่พูดถึงเฉินเฉียงนี้ทำให้หัวใจของฮั่นจุยราวกับถูกหินทุบ พร้อมกับใบหน้าที่คิดไปไกล
“เว่ยฉิงเชิน ตัวเจ้าเป็นถึงอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์ที่ร้อยปีจะมีสักคนเดียว”
“แล้วคนเช่นเจ้ากลับยอมละทิ้งเกียรติแห่งมนุษยชาติเพื่อเด็กไร้อนาคตเนี่ยนะ”
“ในตอนนี้มนุษยชาตินั้นอ่อนแอ และมีเจ้าที่เป็นอัจฉริยะเพียงคนเดียวเท่านั้นที่พอจะแบกรับเอาไว้ได้ แต่เจ้ากลับคิดเอาแต่ใจแบบนี้รึ”
“นี่เจ้าคิดว่าเส้นทางของอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์เราเป็นอะไรกัน”
“ตัวเจ้าอายุเพียงพึ่งย่างเข้ายี่สิบปี แต่กลับอยู่ในระดับกึ่งราชาได้แล้ว ด้วยความสามารถของเจ้า หากได้วัตถุบ่มเพาะที่มากพอย่อมเปรียบได้กับดาวที่ส่องแสงเจิดจ้าในอนาคต”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือทุกคนในสภาสูงภาคกลางนั้นล้วนแล้วแต่เป็นราชาระดับจอมพล คำชี้แนะจากพวกเราย่อมเทียบเท่ากับการหาหนทางบ่มเพาะด้วยตัวเองนับสิบๆปี”
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของเจ้าเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว มันเป็นเรื่องการคงอยู่ของเผ่าพันธุ์”
“ตราบใดที่ผู้การเว่ยยินยอม เจ้าจะต้องตามข้ากลับไปยังสภาสูงภาคกลางเพื่อรับการบ่มเพาะและฝึกฝน”
เมื่อพูดจบ ฮั่นจุยก็ได้หันไปมองเว่ยหยวนตี้
แน่นอนว่าเว่ยหยวนตี้ย่อมยินดียิ่งที่จะให้เว่ยฉิงเชินเข้าร่วมกับสภาสูง นั่นก็เพราะจะไม่เพียงเป็นประโยชน์กับตัวเธอเอง เขายังพลอยได้ประโยชน์ไปด้วย
และเมื่อได้ยินการมองประหนึ่งดั่งกำลังถามของฮั่นจุย เว่
