บทที่ 255 เขตแดนประหลาด
ในตอนที่เขตแดนจักรพรรดิได้ปิดตัวลง เฉินเฉียงได้นั่งลงกับพื้น พร้อมจ้องมองไปยังวัตถุรูปตัว Y ที่มีสีเทา พร้อมพื้นผิวที่ราวกับกระดูกในมือ ในตอนนี้พลางขมวดคิ้วแน่น
ในวันนั้นที่บนชั้นที่อยู่ตรงปลายบันได เฉินเฉียงและนายพลคนอื่นนั้นได้พยายามแทบเป็นแทบตายในการหาความหมายของเสาทั้งสี่ต้น แต่หลังจากผ่านไปสามเดือนแล้วก็ยังไม่มีใครได้อะไรเลยแม้แต่น้อย
แต่เป็นตอนนั้นที่เขาได้พบว่าเสาทั้งสี่นั้นมีความเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด และเมื่อได้ยินคำพูดของหยานเสวี่ย ทำให้เขานั้นนึกถึงตอนเข้ามาในเขตแดนจักรพรรดิ และนี่ทำให้เมื่อเฉินเฉียงลองใช้ทักษะเคลื่อนย้ายในพริบตา เขาก็พบว่าตัวเองเข้าไปในเขตแดนประหลาดเรียบร้อยแล้ว
แต่หลังจากสำรวจอยู่นานสองนานอย่างตื่นเต้นยินดี ด้วยเหตุที่ว่าเขานั้นโชคดีที่เป็นคนแรกที่ได้พบเจอความลับที่แท้จริงของบันไดสู่สรวงสวรรค์
แต่หลังจากนานวันไปเข้า ยิ่งเขาสำรวจ เขาก็พบว่าในเขตแดนนี้ไม่มีสมบัติแต่อย่างใด นี่ทำให้เฉินเฉียงนึกสิ้นหวังขึ้นมาอย่างช้าๆ
แต่เดิม เฉินเฉียงนั้นวางแผนไว้ว่าจะทำการบ่มเพาะเคล็ดวิชาภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรข้างในเขตแดนนี้เพื่อเพิ่มระดับพลังจิตของเขาให้แข็งแกร่ง แต่นั่นกลับทำให้เขานั้นสิ้นหวังกว่าเดิม เพราะเขากลับพบว่าเขตแดนแห่งนี้ไร้จุดสิ้นสุด และนี่ทำให้เขานั้นได้รับความกดดันอย่างที่สุดเช่นกัน เขาสิ้นหวังถึงขั้นที่ว่าร้องไห้สะอื้นออกมาเพร
