ี้แม้แต่ข้าก็ยังไม่เห็นหน้ามันเลย”
“พี่หลี่ ท่านพูดออกมาแบบนี้ไม่ได้นา”
“นั่นมันก็คนของท่าน คงไม่ใช่ว่าท่านคิดจะเก็บความลับนั้นไว้เองเลยพูดออกมาแบบนี้เพื่อปฏิเสธหรอกนะ”
“เอาน่า ท่านพี่เซียงและข้าก็ไม่ได้มีเรื่องอื่นใดจริงๆ ก็แค่อยากจะถามอะไรจากเด็กนั่นนิดหน่อยเท่านั้น หรือท่านคิดว่าคำถามของพวกเรานั้นไม่คู่ควรกัน”
ในตอนที่ฮั่นจุยมาถึงที่นี่ เขาก็รับรู้ได้ถึงความทรงพลังของมนุษย์กลายพันธุ์ในเรื่องกำลังรบ
อย่างน้อยๆมนุษย์กลายพันธุ์ที่เข้าไปในเขตแดนจักรพรรดินั่นก็ต้องมีอย่างน้อยร่วมหมื่นเป็นแน่
เพียงแค่พูดถึงเรื่องนี้เรื่องเดียวก็ทำให้มนุษย์กลายพันธุ์มีชัยเหนือพวกเขาไปแล้ว
มาในตอนนี้มนุษย์กลายพันธุ์ยังถือครองความลับของเขตแดนจักรพรรดิไว้อีก ด้วยสิ่งนี้เขานึกอะไรไม่ออกแล้วจริงๆว่าควรทำเช่นไรที่ดีกว่านี้แล้ว เพราะต่อให้เขามีตำแหน่งสูงแล้วยังไง มันไร้ค่าอย่างแน่นอนหากเผ่าพันธุ์ของเขาไร้ซึ่งอนาคตไปแล้ว
เมื่อผู้อาวุโสหลี่ได้ยินแบบนี้ก็ไม่ได้ตอบโต้หรือด่าทอออกมาแต่อย่างใด เขาทำเพียงหันหลังกลับไปเพียงเท่านั้น
เมื่อฮั่นจุยและต้าเซียงฉากนี้แล้วก็มีใบหน้ากระตุกไปเล็กน้อย นี่แสดงว่าไม่เพียงผู้อาวุโสหลี่จะไม่ยอมรับข้อเสนอแต่มันแสดงออกว่าเมินกันเห็นๆ
นี่มันเกินกว่าที่ทั้งสองคิดไปมากนัก
ในขณะที่ฮั่นจุยกำลังจะแสดงความโกรธออกมา เสียงหนึ่งก็ได้ดังขึ้น
“ผู้อาวุโสฮั่น ที่ผู้อาวุโสหลี่ของพวกเราพูดนั้นถูกต้อ
