บทที่ 247 คู่กัด
“จริงแท้แน่นอน” เมื่อเห็นว่าหลิวถังรับข้อเสนอของตน หลิวเฟิงรีบให้คำมั่นในทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่า….ถ้าอย่างนั้น ต้องขอบคุณกัปตันหลิวเฟิงที่ช่วยเหลือ”
เมื่อพูดจบ หลิวถังและพวกได้ยกมือให้สัญญาณ “พี่น้อง เข้าไปจับตัวไอ้เด็กเวรนี่ซะ”
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงหน้าเปลี่ยนสี เขาสะบัดปีกให้ตนเองกลับหลังไป เพียงช่วยพริบตา เขาก็อยู่ห่างจากจุดก่อนหน้านี้ไปสองพันเมตรในทันที
“หลิวเฟิง วันนี้แกโชคดีไปนะ จดจำไว้ว่าหัวของเจ้าเป็นของข้า”
โชคชะตาห่าเหวอะไรกันเนี่ย
เสียดายที่เขานั้นโยนธนูดำทิ้งไปแล้ว ไม่อย่างนั้นล่ะก็เขาคงใช้โอกาสนี้ยังหัวหลิวถังและพวกตกตายโดยทักษะการยิงธนูของโฮวอี้ไปแล้วลากตัวหลิวเฟิงและพวกที่เหลือเอาไว้ในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้
“เหล่านายพลจงฟัง อีกสิบนาที ประตูเขตแดนจะปิดตัวลง ทุกคนจงออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้ ไม่อย่างนั้นทุกคนต้องรออีกสิบปีถึงจะออกไปได้”
“เหล่านายพลจงฟัง อีกสิบนาที ประตูเขตแดนจะปิดตัวลง ทุกคนจงออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้ ไม่อย่างนั้นทุกคนต้องรออีกสิบปีถึงจะออกไปได้”
….
เหล่านายพลทักษะพิเศษทั้งหลายที่ยังคงอยู่ในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ต่างก็กระวีกระวาดในทันทีเมื่อได้ยิน และต่างเร่งฝีเท้าออกจากเขตแดน
ส่วนเฉินเฉียงนั้นนั่งอยู่นิ่ง หาได้แยแสไม่
อีกฟากฝั่งหนึ่ง ที่ทางเหนือของตีนเขาเอเวอเรสต์
มนุษย์กลุ่มสุดท้ายได้ออกมาจากเขตแดน
