จักรพรรดิ ทางเข้าเขตแดนก็ได้ปิดตัวลง
“ฮ่าฮ๋าฮ่า ขอข้าดูหน่อยเถอะว่านายพลแห่งกองกำลังภาคกลางของข้านั้นเป็นยังไงบ้าง”
คนที่ออกมาต้อนรับนักรบที่เข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิก็คือผู้การร่วมแห่งกองกำลังภาคกลาง จ้าวลี่
“อื้ม ไม่เลว ตอนเข้าไปมีนักรบสี่พันนายแล้วยังเหลือรอดออกมาได้สามพันกว่า สูญเสียน้อยกว่าครั้งก่อนนัก”
“พี่จ้าว คนของกองกำลังท่านแข็งแกร่งนัก ตึกจอมพลเป่ยเฉินของข้าสิประสบปัญหาอย่างหนัก ส่งกลับไปสามพันกว่าเหลือกลับมาเพียงครึ่งเดียว ช่างน่าอนาถนัก”
ผู้การร่วมแห่งตึกจอมพลเป่ยเฉิน หลิวตันได้ส่ายหัวไปมาอย่างปวดร้าว พลางมองไปยังฝั่งของตึกจอมพลแห่งกันหนัน
“พี่เว่ย แล้วสถานการณ์ทางฝั่งท่านล่ะ”
เว่ยหยวนตี้ได้ส่ายหัวไปมา “เฮ้ออออ ทางข้าน่ะเหรอ ก็ไม่ได้ต่างจากเดิมหรอก เพียงเห็นหน้าข้าก็ไม่กล้าที่จะมองแล้ว”
“ในครั้งนี้ข้าส่งเข้าไปสามพันกว่า กลับมาได้สองพันสี่ร้อย ตกตายไปกว่าแปดร้อย”
หากพูดกันเรื่องจำนวนคนแล้วนั้นถือได้ว่าตึกจอมพลกันหนันไม่ได้เสียหายมากมายอะไรนัก แต่เพียงแค่เสียกองกำลังไปใครจะสนเรื่องตัวเลขกัน
เพราะยังไงซะ ทุกคนคือนักรบผู้ซึ่งมีโอกาสจะขึ้นเป็นระดับราชาได้ทั้งหมดทั้งสิ้น และอาจจะไปถึงระดับราชาจอมพลเลยด้วยซ้ำ
สูญเสียเพียงหนึ่งก็ปวดหัวได้ไม่รู้จบแล้ว
“พ่อคะ”
เว่ยฉิงเชินรีบวิ่งไปหาพ่อของตน เว่ยหยวนตี้ในทันที ตาของเธอแดงก่ำในขณะกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของเขา
หลังจากผ่านไปสามปีที่ไม่อา
