ล้วนั้น เมื่อกลับไปยังตึกจอมพลเมืองเหมันต์จันทรา ทุกคนย่อมต้องตกตะลึง
และที่ยากจะเชื่อยิ่งกว่าก็คือกับกองกำลังเล็กๆนี้กลับไม่มีสมาชิกที่ต้องสูญเสียเลยสักคน นี่เป็นสิ่งที่ยากจะพบเจอต่อให้เทียบกับกองกำลังทั้งหมดของทั้งสามเผ่าพันธุ์ที่ได้ส่งเข้ามายังเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้
“ห้ะ เฉินเฉียงเหรอ…..กัปตัน นี่ท่านอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย อย่าบอกนะว่าท่านรอข้าอยู่”
ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่นั้น เจิ้งยี่ก็ได้ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณมายังเขา
เมื่อเห็นว่าเจิ้งยี่ตื่นแล้ว เฉินเฉียงก็หันไปหาด้วยรอยยิ้ม
-กัปตัน ท่าน…. ระดับการบ่มเพาะของท่านอยู่ระดับใดกันในตอนนี้-
ด้วยการที่เจิ้งยี่สามารถก้าวเดินขึ้นมาได้โดยไม่พบเจอใครก่อนหน้านี้นั้น
ทำให้เจิ้งยี่รับรู้ได้ว่าเฉินเฉียงเองก็สมควรจะอยู่ในระดับการบ่มเพาะอย่างน้อยๆก็ระดับนายพลวิญญาณขั้นสูงช่วงกลาง นี่ทำให้เขาสงสัยนักว่าเฉินเฉียงทำยังไงถึงได้ตามเขาขึ้นมาได้เร็วนัก
เขาเป็นคนแรกที่ขึ้นบันไดสู่สรวงสวรรค์นี้มา คนที่ตามเขามาได้นั้นย่อมเป็นผู้ที่เทียบได้ในระดับนายพลวิญญาณขั้นสูง แล้วนายพลวิญญาณขั้นกลางอย่างเฉินเฉียงจะตามเขาขึ้นมาทันได้อย่างไร
และยิ่งไปกว่านั้นคือตัวเขานั้นคือผู้ที่อยู่ระดับเทียบได้กับนายพลวิญญาณขั้นสูงที่เปิดจุดลมปราณได้แล้วถึงสามสิบจุด
แต่เมื่อในตอนนี้ที่เขาได้เห็นวงแหวนสีเหลืองที่อยู่บนร่างกายของเฉินเฉียงที่แสดงออกมาให้ดู นี่ท
