บทที่ 243 สี่เสา
“เยี่ยม” เฉินเฉียงดีใจจนหลุดปากออกมา
เขานั้นคิดไม่ถึงว่าหลังจากผ่านประสบการณ์อลหม่านมามากมายแล้วนั้น เจิ้งยี่กลับคิดที่จะเข้าร่วมกองกำลังเทียนเว่ยด้วยตัวเอง นี่ทำให้เฉินเฉียงประหลาดใจไม่น้อย
ถึงแม้ว่าเขาไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เจิ้งยี่นั้นมีความคิดแบบนี้ในตอนนี้ แต่นั่นไม่ได้สำคัญอะไรในตอนนี้
ที่สำคัญที่สุดคือเจิ้งยี่ได้กลายเป็นคนของกองกำลังเทียนเว่ยอย่างแท้จริง
“กัปตัน อีกแค่สี่ก้าวเท่านั้น ไปกันเถอะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ สมบัติคงโดนกวาดไปหมดเป็นแน่”
เจิ้งยี่ได้ชี้ไปที่ขึ้นบันไดอีกสี่ขั้นตรงหน้า ก่อนที่จะลากเฉินเฉียงให้ยืนขึ้นมา
แต่เป็นตอนที่เขาก้าวขึ้นไปในขั้นที่เก้าร้อยเก้าสิบเจ็ดแล้วนั้นเขาพึ่งจะได้รับรู้ว่าเฉินเฉียงนั้นไล่ตามเขามาได้โดยใช้กำลังกายล้วนๆ
“กัปตัน ท่านนี่จะเหลือเกินเหลือการไปแล้ว(นี่ท่านจะไม่ทำให้ข้าประหลาดใจมากไปหน่อยรึไง)”
เจิ้งยี่ได้จ้องมองไปยังเฉินเฉียงที่ในตอนนี้กำลังก้าวขึ้นเดินไปที่ขั้นที่เก้าร้อยเก้าสิบเจ็ดอย่างยากลำบากจนหน้าดำคร่ำเคร่งแล้วก็อดที่จะรู้สึกอยากที่จะเอาหัวโขกกำแพงให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
เฉินเฉียงยังคงไม่สนใจในคำพูดของเจิ้งยี่ เขาได้หายใจเข้าลึกก่อนที่จะตัดใจก้าวเดินจนสำเร็จ หลังจากนั้นก็ได้ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปบอกเจิ้งยี่ -ไม่มีอะไรมากหรอกน่า ข้าก็แค่ฝึกฝนตนเองแค่นั้น-
-แค่นั้น ฮึ่มมม ข้าฟังไอ้สองคำนี้มากจนเริ่มรำคาญมันแล้วนะ-
เจิ้งย
