ี่ได้ก้มหน้าลงก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วได้ทำการก้าวเดินขึ้นไปชั้นที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้านำหน้าเฉินเฉียงไป
และเมื่อเฉินเฉีงก้าวตามมา เจิ้งยี่ได้หันหน้าไปหาเขาแล้วพูดออกมา –เหลืออีกก้าวนึง มาดูกันว่าใครจะก้าวได้ก่อนกัน-
-ได้-
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็แสดงสายตาออกมาอย่างเป็นประกาย ก่อนที่จะปลดปล่อยเกราะพลังงานเคลือบร่างกายไว้แล้วยกเท้าก้าวขึ้นเดินไปที่ขึ้นสุดท้ายในทันที
“ไอ้ฉิบหาย นี่โกงกันชัดๆ”
เจิ้งยี่สบถออกมาหนึ่งทีก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปทีเดียวสองเท้า
อย่างไรก็ตาม เมื่อทั้งสองมาถึงปลายบันไดสู่สรวงสวรรค์แล้ว พวกเขาก็พบว่าไม่มีสมบัติใดๆอยู่ที่ปลายทาง
ที่ปลายบันไดแห่งนี้มีชั้นหนึ่งอยู่ บนชั้นนี้มีเพียงเสาสี่เสาที่มีพาดผ่านกันละกัน นอกจากนั้นแล้วก็มีเพียงนักรบจากสามเผ่าพันธุ์ที่มาถึงก่อนหน้าพวกเขาจับกลุ่มกันอยู่
เจิ้งยี่มองหน้ากันด้วยท่าทางที่แปลกประหลาด
“กัปตัน ดูเหมือนว่าสมบัติจะไม่ได้อยู่ที่นี่นะ”
เฉินเฉียงเองที่เห็นก็นิ่งเงียบไป
นี่ทำให้เขานั้นอดคิดไม่ได้ว่าบันไดสู่สรวงสวรรค์นี้คือสิ่งที่สร้างขึ้นมาเพื่อฝึกฝนพวกเขาเพียงอย่างเดียวจริงๆเสียมิได้
แต่ไอ้เสาสี่ต้นนี่มันอะไรกัน
ที่ไม่ห่างไกลนัก หยานเสวี่ยที่กำลังนั่งบ่มเพาะอยู่กับพื้นนั้นก็ได้อยู่นิ่งๆราวกับทำสมาธิอยู่ แล้วเฉินเฉียงก็ได้เดินไปหาเธออย่างสงสัย
หยานเสวี่ยได้หันหน้าไปมองเฉินเฉียงก่อนที่จะมองไปยังนักรบอีกสิบกว่าตรงหน้าแล้วกล่า
