่เท่าที่ดูแล้วสงสัยจะเป็นศิษย์พี่หญิงนี่เฟิงลากท่านมาได้จนถึงขั้นนี้สินะ-
-ข้าก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งเพียงเท่านั้น แต่ก็อีกล่ะนะ ข้านั้นก็แข็งแกร่งกว่าไอ้หมอนี่แม้จะโดนล่วงหน้าเข้าไปสู่ระดับนายพลวิญญาณขั้นสูงแล้วก็ตาม-
-ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์น้องเล็กเอ๋ย นี่คือสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาไงล่ะ หากว่าเจ้าอิจฉาก็รีบหาใครสักคนสิ-
-เออใช่ คุณหนูเว่ยของเจ้านั้นน่าจะไปถึงยอดแล้วกระมัง เจ้าไม่รู้สึกอายเลยรึไงที่ช้ากว่านาง-
-หากเทียบกันแล้วของข้ายังรีรอไปด้วยกัน แต่ของเจ้าอยู่ห่างกันเป็นกิโล หากเทียบกันอย่างนี้แล้วเจ้ายังไงมีหน้ามาหัวเราะใส่ข้าอีกรึไง-
กัวเหลียงได้ชี้ไปที่เว่ยฉิงเชินแล้วพูดออกมา
-อ้าว ศิษย์น้องเล็ก หนี่เฟิง ดูสิ มีใครบางคนขึ้นไปถึงยอดแล้วนะ-
-จริงด้วย ศิษย์น้อง คนแรกที่ไปถึงนั่น….ดูเหมือนจะเป็น….องครักษ์หยานล่ะ-
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ได้มองขึ้นไปในทันที
อย่างที่กัวเหลียงว่ามา ตรงหน้าเหนือบันไดขึ้นไปอีกสองร้อยกว่าขั้นนั้น หยานเสวี่ยที่ขึ้นไปถึงตรงจุดสูงสุดนั้นได้มองรอบๆไปมาอย่างตกตะลึง
-ศิษย์น้อง เร็วเข้า รีบถามองครักษ์หยานทีว่าบนนั้นมีอะไรอยู่ที่นั่น- กัวเหลียงรีบส่งเสียงทางจิตวิญญาณบอกเฉินเฉียงในทันที
เฉินเฉียงที่เห็นก็นึกสงสัยไม่น้อยไปกว่ากัน เขาได้เปิดกำไลสื่อสารและส่งข้อความไปถามหยานเสวี่ย
หยานเสวี่ยที่ได้ยินเสียงกำไลสื่อสารดังขึ้นแล้วหยิบขึ้นมาดู เธอได้หันมามองเฉินเฉียงด้วยรอยยิ้มมีเลศน
