บทที่ 239 ก้าวสู่สรวงสวรรค์
สิ่งที่ใช้ในการขึ้นสู่บันไดแห่งสรวงสวรรค์นั้นไม่ได้ต่างไปจากการเดินขึ้นเขาทั่วไป
เฉินเฉียงไม่รู้สึกอะไรเลยเมื่อก้าวขึ้นไปในสองขั้นแรก
เอาจริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยแม้จะก้าวขึ้นไปเมื่อถึงห้าขั้นแรก
ด้วยการที่เฉินเฉียงในตอนนี้เปิดจุดชีพจรลับจนถึงจุดที่สิบเก้า หรือก็คือเขานั้นเป็นนายพลวิญญาณขั้นกลาง นี่ทำให้เขานั้นสามารถรู้สึกสบายๆเมื่อเดินขึ้นไปในไม่กี่ก้าวแรก อย่างไม่รู้สึกรู้สา
แต่เพียงหลังจากก้าวขึ้นไปถึงขั้นที่ยี่สิบ เขาเองก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง เขาเริ่มอ่อนล้าในตอนนี้
เฉินเฉียงหยุดพักหายใจครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มเดินขึ้นไปต่อ
เวลาล่วงเลยไป เฉินเฉียงเดินไปถึงขั้นที่หกสิบ เขาได้จ้องมองไปที่มีทั้งมือและเท้าทั้งสองข้างของตนเอง
ในขณะเดียวกัน มีผู้คนและสัตว์ประหลาดมากมายที่ยอมแพ้ต่อการเดินขึ้นสู่สรวงสวรรค์นี้ไม่คิดจะไปต่อ
“เฮ้อ ดูเหมือนว่าข้านั้นจะขาดความแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ หากว่าข้านั้นเปิดจุดชีพจรลับได้อีกสักนิดหน่อยคงจะพอที่จะทำให้ข้านั้นไปถึงยอดได้ สงสัยต้องติดตามคนที่ขึ้นไปถึงแทนแล้วกระมังเพื่อจะได้ส่วนแบ่งกับเขาบ้าง”
“ลูกพี่ โอกาสนี้คงไม่ใช่ของพวกเราจริงๆ ท่านก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าไอ้พวกที่ไปถึงได้นั่นอย่างน้อยๆก็ต้องอยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นสูงไปแล้ว”
“เราน่ะยังดีที่เดินขึ้นไปถึงขั้นที่สามร้อย ดูไอ้หมอนั่นสิ แค่ขั้นที่หกสิบก็ถึงกับเหงื
