ียวก็พอ” หยานเสวี่ยได้มองไปที่เฉินเฉียงอย่างขยะแขยงก่อนที่จะหันตัวไปอีกทาง ก่อนที่จะหยอกล้อเจ้าลิงน้อยเล่น
เฉินเฉียงที่โดนตอกกลับมาก็รู้สึกเซ็งๆ ก่อนที่จะมองไปที่หยานเสวี่ยเล็กน้อยแล้วพูดออกมา “ข้าว่าสิ่งแรกที่เจ้าหนูนี่เห็นคงไม่ใช่ท่านซะกระมัง มันคงเห็นผ้าคลุมหน้าของท่านก่อนเป็นแน่”
“ก็ดีนะ ให้เจ้าหนูน้อยถือว่าผ้าคลุมหน้าเป็นแม่ของมันก็สะดวกดีไม่น้อย”
“จะว่าไปข้าเองก็ยังไม่เคยเห็นหน้าท่านเลยนา คงไม่ใช่ว่านั้นไม่สวยจนต้องสวมผ้าคลุมหน้าตลอดเวลาหรอกนะ”
หยานเสวี่ยนิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยิน เธอรีบอุ้มพาลิงน้อยเดินออกไปห่างจากเฉินเฉียงอยู่หลายเมตร ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีแล้วยกผ้าคลุมของเธอขึ้นมา “เจ้าหนูน้อย ดูนี่ไว้น้า… แม่ของเจ้าหน้าตาเป็นแบบนี้นะ อย่าได้หลงลืมซะล่ะ”
