บทที่ 236 โล่
“อ้ะ…เฉินเฉียง เจ้ามาดูนี่สิเร็วๆเข้า เจ้าหนูนี่กำลังจะลืมตาขึ้นมาจริงๆล่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนที่ร่าเริงของหยานเสวี่ยนี้ เฉินเฉียงและเจิ้งยี่ก็รีบวิ่งเข้าไปข้างๆเธอ
“ดูสิ ดวงตาของเจ้าหนูน่าช่างสวยงามนัก”
“อืมมมมม งดงามจริงๆ”
เฉินเฉียงและเจิ้งยี่พูดออกมาอย่างใจจริง
หลังจากผ่านไปสักพัก หยานเสวี่ยรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เธอรู้สึกได้ว่าราวกับโดนเด็กทะลึ่งตึงตังสองคนจ้องมองเธออยู่จนทำให้เธอนั้นรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
เมื่อเธอหันกลับไปดูก็พบเจอเฉินเฉียงและเจิ้งยี่กำลังมองใบหน้าของเธอ
“พวกเจ้า…ฮึ่ม”
เป็นตอนนี้ที่หยานเสวี่ยจะรู้ตัว และจ้องเขม็งไปที่ทั้งสองคน
เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เฉินเฉียงและเจิ้งยี่ก็เปลี่ยนมุมสายตาให้ตกอยู่ในอ้อมแขนของหยานเสวี่ย
ใบหน้าของหยานเสวี่ยนั้นสวยงามจนยากเกินที่จะบรรยาย
และด้วยการที่ผู้คนจ้องมองเธอย่างตะลึงงันนี้เองทำให้นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้หยานเสวี่ยต้องคอยหลบหน้าผู้คนจนต้องหาผ้าคลุมมาใส่เอาไว้
หากว่าไม่ใช้เป็นเพราะเฉินเฉียงพูดเอาไว้ว่าเจ้าลิงน้อยจะเห็นแต่ผ้าคลุมของเธอ หยานเสวี่ยย่อมไม่มีวันเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของเธอออกมา
-ในเมื่อเธอเองก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์อยู่แล้วแล้วเธอจะหวงเนื้อหวงหน้าตาไปทำไมกันนะ-
-ไม่ใช่ว่ามนุษย์กลายพันธุ์ไม่อาจสืบทายาทได้ไม่ใช่รึไงกัน-
-และเมื่อไม่มีทางสืบทายาทได้ เธอเองก็ไม่ควรจะประหม่าแบบนี้ไม่ใช่เหรอ-
เฉิ
