บทที่ 237 เขตแดน
มีหรือที่เฉินเฉียงจะปล่อยโอกาสดีๆตรงหน้าให้หลุดมือ
เขารับรู้ได้ตั้งแต่รับเลี้ยงเมิ่งน้อยแล้วว่าหยานเสวี่ยนั้นไม่คิดสนใจสิ่งใดนอกจากมัน
เขายังรู้สึกอีกด้วยซ้ำว่าหยานเสวี่ยนั้นคุ้นเคยกับเขามากขึ้น แต่ตัวเธอนั้นจะรู้ตัวหรือเปล่าก็ไม่อาจรู้ได้
ตราบใดที่เธอนั้นไม่ได้ทำผิดต่อคำสั่งของราชาสวรรค์ที่มอบให้ ตราบใดที่สิ่งที่กระทำนั้นไม่ถือว่าเป็นการทรยศต่อราชาสวรรค์ เธอจะทำพวกมันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
เมื่อเป็นแบบนั้นแล้วทำไมเขาถึงจะไม่ใช้จุดนี้เพื่อแผ้วทางมนุษย์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาด ที่กีดขวางการเดินทางของกองกำลังเทียนเว่ยกันล่ะ
โดยเฉพาะกับช่วงท้ายของการเดินทางเมื่อใกล้จะถึงบันไดสวรรค์แบบนี้ ยิ่งเข้าใกล้ที่นั่นเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นแหล่งรวมตัวของทั้งสามเผ่าพันธุ์ เขาสามารถใช้โอกาสนี้ในการฆ่าทั้งสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์เพื่อรวบรวมสินสงครามให้กับกองกำลังของเขา
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงจึงนิ่งคิดและมองดูไปยังหยานเสวี่ยที่กำลังหยอกเย้าเมิ่งน้อยโดยไม่สนใจต่อสิ่งใดนี้หาโอกาสออกห่างจากเธอไปหากองกำลังอื่นที่อยู่ใกล้ๆ
แต่เมื่อเฉินเฉียงจากไป หยานเสวี่ยที่เหมือนจะมัวแต่เล่นกับเมิ่งน้อยอยู่นี้ก็ได้ส่ายหัวไปมาพลางถอนลมหายใจ
หลังจากผ่านไปสองวัน เฉินเฉียงยังคงทำแบบนี้อยู่เรื่อยไป โดยช่วงที่ผ่านมานี้เขาได้สังหารมนุษย์กลายพันธุ์กว่าสี่สิบตนและกลับมาอยู่ข้างหยานเสวี่ยอีกครั้ง
