บทที่ 235 สัตว์เลี้ยง
“ไม่ต่างกันเลยสักนิด”
เฉินเฉียงได้ยกมือขึ้นมาห้ามปรามจางหยวนก่อนจะพูดต่อ
“จางหยวน ข้ารู้ว่าเจ้านั้นเป็นพวกเลือดร้อน มุทะลุ ดุดัน และด้วยเหตุนี้ถึงทำให้เจ้านั้นยังคงรักษากองกำลังเทียนเว่ยมาได้จนถึงทุกวันนี้”
“แต่ข้านั้นแตกต่างกันออกไป”
“มาถึงตอนนี้แล้วตัวข้านั้นเอาจริงๆก็ยังแยกไม่ออกว่าใครเป็นมิตร ใครเป็นศัตรู”
“ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบอกว่ากองกำลังเทียนเว่ยนั้นคือเทพพิทักษ์แห่งเผ่าพันธุ์ใช่รึเปล่า แล้วดูในตอนนี้สิ”
“นับแต่ข้าได้ร่วมกองกำลังมาแล้ว ไม่เพียงว่าข้าจะพามนุษย์กลายพันธุ์มาเข้าร่วมแล้ว ในตอนนี้ยังมีสัตว์ประหลาดอีก”
“หึหึหึ มนุษย์ สัตว์ประหลาด มนุษย์กลายพันธุ์ เฮ้อ ทั้งสามเผ่าพันธุ์มาอยู่ร่วมกันในกองกำลังเดียวแบบนี้ นี่ช่างเป็นเรื่องน่าขันต่อโลกหล้านัก”
“แต่ก็เอาเถอะนะ หากให้ข้ายอมปล่อยให้สัตว์ประหลาดที่พึ่งกำเนิดต้องถูกฆ่าตกตายตรงหน้าแบบนั้น ต่อให้เป็นตัวตลกแห่งโลกหล้า ข้าก็ไม่อาจที่จะปล่อยมันไปไม่ได้อยู่ดี”
“นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่ากัปตันลี่ผู้นี้บอกว่าจะกินเจ้าตัวน้อยนี่ตั้งแต่มันยังไม่เกิดอีก มันทำให้ข้ารู้สึกว่าชายคนนี้ไม่ได้ต่างไปจากสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์แต่อย่างใด”
“สิ่งที่ทำให้มนุษย์ต่างจากสัตว์ประหลาดนั้นไม่ใช่เป็นเรื่องของเผ่าพันธุ์เท่านั้นไม่ใช่รึไงกัน”
“หากสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้ว พวกเจ้าจะต่างอะไรกับสัตว์ประหลาดกัน”
“เฉินเฉียง ขอบคุณเจ้
