ามากที่พูดคำคำนี้ออกมา” หยานเสวี่ยที่กอดเจ้าลิงน้อยอย่างเอ็นดูได้พูดขอบคุณออกมาอย่างไม่คาดฝัน
เป็นตอนนี้ที่ทุกคนในกองกำลังเทียนเว่ยต่างก็พูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดนี้ แม้แต่จางหยวนเองก็นึกคำโต้เถียงออกมาไม่ได้
“ตอนที่ทุกคนได้กอดเจ้าตัวน้อยนี่ก็ไม่มีใครที่จะหักหาญใจมันได้เลยไม่ใช่รึไงกัน ทำไมล่ะ”
“นั่นก็คือพวกเจ้านั้นเป็นมนุษย์”
“จางหยวน ดูเหมือนว่าประสบการณ์ในชีวิตของเจ้าและข้านั้นจะต่างกันเกินไปจริงๆ”
“ข้า เฉินเฉียง เกิดมาเมื่อรับรู้ข้าก็เป็นเด็กกำพร้าแล้ว”
“ตอนข้ายังละอ่อน คนที่ดีกับข้าที่สุดก็คืออดีตนักรบในกองกำลังเทียนเว่ย องครักษ์ของพ่อข้าที่มีนามว่าซุนต้าฮู่”
“อย่างไรก็ตาม ปู่ซุนนั้นได้ตกตายในปากของสัตว์ประหลาด หากจะมีคนที่จะต้องเกลียดสัตว์ประหลาดที่สุด มันก็ควรจะเป็นข้าไม่ใช่รึไง”
“แต่ด้วยสิ่งที่ข้าได้ประสบมานั้น มันทำให้ข้าไม่อาจจะหักหาญใจไปคิดอย่างนั้นได้”
“นั่นก็เพราะตัวข้านั้นมีเกณฑ์สิ่งดีชั่วของตัวข้าเอง”
“สำหรับข้าแล้ว หากใครดีกับข้าด้วยความจริงใจ คนนั้นคือเพื่อนของข้า”
“ก่อนหน้านี้ ในเกาะเทียนเล่ย ราชาสวรรค์ที่เจ้าพูดถึงนั้น ถึงแม้จะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ แต่เขาไม่เคยสร้างความลำบากให้ข้า เขาทำแม้แต่ตอบปัญหาการบ่มเพาะให้ข้า หากจะให้พูดกันตรงๆแล้ว จะบอกว่าเขาเป็นอาจารย์คนหนึ่งของข้าก็ไม่ได้กระดากปากอะไร”
“ส่วนองครักษ์หยาน พวกเจ้าเคยเห็นสักครั้งรึเปล่าที่นางเคยทำร้ายข้า”
“น
