ั่นก็เพราะเป็นคำสั่งท่านราชาสวรรค์ต่างหาก ไม่อย่างนั้นข้าฆ่าเจ้าไปนานแล้ว”
หยานเสวี่ยย้อนเหตุผลออกมาอย่างไม่แยแสผู้คน พลางก้มเล่นเจ้าลิงน้อย เมื่อทุกคนได้ยินแล้วนั้น ทุกคนต่างก็คิดว่าหากจะพูดออกมาแบบนี้อย่าได้พูดออกมาเสียดีกว่า
เฉินเฉียงเองก็ไม่ได้แยแสกับคำพูดของหยานเสวี่ยแต่อย่างใด แล้วได้พูดต่อ “มันก็จริงที่ทั้งองครักษ์หยานและราชาสวรรค์เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ แต่นอกจากทั้งสองจะไม่ทำร้ายข้าแล้วยังช่วยชีวิตข้าอีก เจ้าคิดว่าข้าควรจะทำร้ายผู้ช่วยชีวิตอย่างนั้นเหรอไง”
“แล้วเจิ้งยี่ล่ะ หลังจากผ่านการต่อสู้ร่วมกันมาทั้งวันทั้งคืนน่ะ เจ้าเคยเห็นเขาที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์เคยทำร้ายมนุษย์บ้างรึเปล่า”
“แต่เพียงเจ้ารับรู้ว่าเขานั้นเป็นมนุษย์กลายพันธุ์แล้วพวกเจ้าคิดจะโจมตีเขา เขาเป็นคนที่ช่วยชีวิตพวกเจ้ามานับไม่ถ้วนเลยไม่ใช่รึไงกัน”
“ไหนจะเจ้าวานรยักษ์สี่แขนนั่นที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือข้านั่นอีก เจ้าคิดว่าข้าควรจะลงมือฆ่ามันกับมืออีกรึเปล่า”
“แล้วเจ้าคิดว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่เจ้าพูดนั่นต้องเป็นยังไงกัน”
“หากไม่ใช่ว่าเป็นพวกเจ้าลงมือ ข้าก็คงตกตายในมือเหล่านักรบแห่งเผ่าพันธุ์”
“หรืออย่างถูหมั่นเถียนแห่งเขตแดนหมอกโลหิตก่อนหน้านี้ หากว่านับพวกมันเป็นมนุษย์เพียงเพราะพวกมันอยู่เผ่าพันธุ์เดียวกันล่ะก็ ในตอนนี้พวกมันคงจะใช้สิ่งที่เรียกว่าเผ่าพันธุ์ บดขยี้ทำลายล้างอาณานิคมไปทั่วตามที่พวกมันต้องการไม่ใ
