ช่รึไง”
“ฟู่ววว”
เฉินเฉียงได้บอกเล่าในสิ่งที่เขาคิดต่อทุกคนจนหมด เว้นไว้เพียงเรื่องระบบอันมหัศจรรย์พันลึกของเขาเพียงเท่านั้น จะให้บอกก็คือเขานั้นไม่มีความลับอื่นใดต่อทุกคนอีก
อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงไปแล้ว ทุกคนในกองกำลังต่างก็มองหน้ากันอย่างสับสนไปมา
“กัปตัน แล้วเมื่อท่านคิดแบบนี้แล้ว แล้วพวกเราควรจะทำอะไรต่อไปในอนาคต”
“หากพวกเราไม่อาจฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดล่ะก็ แล้วพวกเราจะทำอะไรต่อไป แล้วพวกเราควรจะเป็นแบบไหนในอนาคตกันล่ะ”
เฉินเฉียงได้ส่ายหัวไปมาในทันทีและยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “จางหยวน กับคำถามนี้ข้าไม่สามารถตอบเจ้าได้เลยจริงๆ”
“อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่ข้ารับรู้ได้แล้วว่านับจากวันนี้ ข้าจะขอออกจากกองกำลังเทียนเว่ยอย่างเป็นทางการ”
“ไม่ กัปตัน มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ”
“กัปตัน ในเมื่อท่านเองก็ไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์ แล้วท่านจะออกมาจากตำแหน่งทำไมกัน หากว่าพวกเราไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกันนั่นก็ว่าไปอย่าง”
“ถูกต้องแล้ว เฉินเฉียง เจ้านั้นได้รับการอวยยศเป็นนายพลเว่ยหวู่จากผู้การสูงแห่งกันหนันเลยนะ ไหนจะการที่เจ้าเป็นผู้สืบเชื้อสายคนเดียวของนายพลเฉินเทียนเว่ยอีก แล้วอยู่ๆเจ้าจะทิ้งพวกมันไปเฉยๆได้ยังไง”
“ถ้าพูดอย่างนั้นล่ะก็ ข้าขอถามว่าพวกเจ้ารับนางและเจ้าตัวน้อยนี่ได้รึเปล่าล่ะ” เฉินเฉียงได้ชี้ไปที่หยานเสวี่ยและเจ้าลิงน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอ เมื่อได้ยินคำถา
