มนี้ ทุกคนต่างก็นิ่งเงียบไป เฉินเฉียงที่เห็นก็ได้ส่ายหัวไปมาและหัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “จางหยวน เหตุผลที่ข้าต้องการออกจากกองกำลังนั้นเป็นเพราะข้าเองก็ยังไม่ตอบคำถามหนึ่งได้”
“นั่นคือพวกเราจะสู้ไปกันทำห่าพระแสงของ้าวอะไร”
“ทำไมทุกเผ่าพันธุ์ถึงตั้งหันหน้าเข้าใส่และฆ่าล้างกัน”
“และเจ้า จางหยวน เจ้านั้นเหมาะกับเป็นกัปตันของกองกำลังเทียนเว่ยแล้วจริง นั่นก็เพราะเจ้าเป็นผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของกองกำลังอย่างแท้จริง”
“ดังนั้น จางหยวน ปล่อยให้ข้าไปซะเถอะ”
“เฉินเฉียง ดูเหมือนว่าเจ้านั้นต้องการจะออกจากกองกำลังจริงๆสินะ”
เจิ้งยี่นิ่งคิดไปเล็กน้อยและพูดออกมา “เจ้าพูดได้ถูกต้อง กองกำลังเทียนเว่ยนั้นสมควรจะรักษาเจตนารมณ์แห่งกองกำลังเอาไว้ ตัวข้าในตอนนี้ที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปแล้วไม่คู่ควรกับพวกเขาแต่อย่างใด”
“เจิ้งยี่….เจ้า….”
เฉินเฉียงนั้นในตอนแรกก็อยากจะทัดทานความคิดนี้ แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาแย้งเหมือนกัน นั่นก็เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่แม้แต่ตัวเจิ้งยี่เองก็ไม่อาจเข้าใจได้เหมือนกัน
ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เขานั้นพยายามพิสูจน์ตัวเองอย่างหนัก และหักหาญชีวิตเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์มามากมาย ในทุกครั้งที่เขาพบเจอมนุษย์กลายพันธุ์ เขาจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าใส่พวกมัน สิ่งนี้ทำให้ทุกคนนั้นต่างก็รับรู้ว่าเจิ้งยี่นั้นเกลียดมนุษย์กลายพันธุ์ขนาดไหน
แต่นั่นเองก็ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้า
