“ก็ได้เ เจิ้งยี่ เจ้าตามข้าไปแล้วกัน”
เจิ้งยี่อยากจะพูดอะไรต่อ แต่เขาก็ถูกเฉินเฉียงพูดขัดเอาไว้เสียก่อน “เจิ้งยี่ ข้ารู้ว่าเจ้านั้นต้องการจะออกเดินทางตามลำพังเพื่อค้นหาตัวเอง ข้าเองก็ไม่อยากจะห้ามปรามเจ้าในเรื่องนี้ และข้าก็รู้ว่าเจ้านั้นจะไม่เป็นศัตรูกับมนุษย์ได้โดยง่าย”
“แต่ข้านั้นก็ยังอยากให้เจ้าติดตามข้ามาดู รับรู้ และสัมผัสในสิ่งที่ข้าได้พบเห็นด้วยเช่นกัน แล้วหลังจากนั้นเจ้าค่อยวางแผนการต่อไปของเจ้าในอนาคต เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะไม่ห้ามปรามเจ้าอีก”
“ก็ได้” เจิ้งยี่ได้พยักหน้ารับข้อตกลงนี้
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง….”
เว่ยฉิงเชินได้เดินเข้ามาหาเฉินเฉียง พร้อมกับปาดน้ำตาของตน
“ฉิงเชิน ดูแลตัวเองนะ”
เมื่อได้เห็นสาวงามร้องไห้อยู่ตรงหน้า เฉินเฉียงนั้นมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอกออกมาจากท้องของตนแต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากคำไหนดี จึงทำได้เพียงพูดออกมาเพียงสี่คำเท่านั้น
เมื่อเฉินเฉียงได้หันไปมองหลู่ฟาง หลู่ฟางกลับพยักหน้ารับแทนเสียงอย่างนั้นแล้วพูดออกไป “ศิษย์น้องเล็กอย่าได้กังวล ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ข้าจะปกป้องคุณหนูเว่ย”
“อื้ม ขอบคุณท่านมาก ศิษย์พี่ใหญ่”
เฉินเฉียงได้กล่าวลาทุกคนในกองกำลังทีละคนทีละคน จนในที่สุด เขาก็ได้ส่งที่ตั้งของบันไดสู่สรวงสวรรค์ให้จางหยวน และจากไปพร้อมกับหยานเสวี่ยและเจิ้งยี่
และจากที่ทั้งสามจากไปแล้ว ในตอนนี้เมื่อนับทั้งกองกำลังแล้ว เมื่อรวมเข้ากับหลู่ฟาง เว่ยฉิงเชิน และ
