บทที่ 233 ยอมรับ
“สถานการณ์ในถ้ำเหรอ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเฉียงจึงได้ใช้กระแสจิตของตนตรวจสอบสถานการณ์ในถ้ำในทันที และพูดออกมาอย่างไม่แยแสเมื่อได้รับรู้สถานการณ์ “เป็นสัตว์ประหลาดนั่นเอง”
“หึหึหึ ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือมนุษย์กลายพันธ์ุก็ไม่ต้องการจะปล่อยพวกเจ้าสัตว์ประหลาดไปสินะ”
“องครักษ์หยาน ดูเหมือนว่าจะมีสัตว์ประหลาดสิบกว่าตัวอยู่ในถ้ำนั่น พวกมันไม่คณามือคนพวกนี้หรอก”
เมื่อเฉินเฉียงได้รับรู้สถานการณ์แล้วก็รู้ได้ว่าคนกว่าสามสิบคนนี้กำลังปิดล้อมถ้ำเอาไว้
ถึงแม้จะเรียกว่าถ้ำ แต่หากดูดีๆแล้วมันก็เหมือนจะเป็นเพียงรังชั่วคราวที่สัตว์ประหลาดขุดขึ้นมาเพียงเท่านั้น
เมื่อรับรู้ถึงอันตราย สัตว์ประหลาดสิบกว่าตัวนี้ก็ได้พุ่งออกไปประจันหน้ากับกลุ่มคนทั้งกว่าสามสิบด้วยท่าทีกระวีกระวาด
“กัปตันลี่ ท่านคิดว่าเอาพวกนี้มันมาทำอะไรกันที่นี่”
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้นำของคนกลุ่มนี้ผู้ซึ่งถือหอกในมือก็ได้มองสถานการณ์และหัวเราะออกมาอย่างตื่นเต้นยินดี “ฮ่าฮ่าฮ่า หลังจากเข้ามาในเขตแดนจักรพรรดิมากว่าปีครึ่ง ในที่สุดข้าก็ได้พบเจอสัตว์ประหลาดสักที ชักคันไม้คันมือซะแล้วสิ”
“พี่น้องทั้งหลาย หลังจากสัตว์ประหลาดตนอื่นไปแล้วนั้น หลงเหลือไอ้วานรสี่แขนด้านหลังนั่นให้ข้า กัปตันผู้นี้ได้ยินมานานแล้วว่าไอ้ลูกสัตว์ประหลาดเกิดใหม่นี่มันอร่อยมากนัก ดูเหมือนว่าพวกเราในวันนี้คงได้กินของอร่อยกันแล้ววุ้ย”
ถึงแม้สั
