้อยของเจ้าเป็นอย่างดี”
“ไอ้นรก เอาชีวิตของกัปตันข้าคืนมา”
เป็นตอนนี้ที่มีนายพลวิญญาณคนหนึ่งได้พุ่งตรงเข้ามาหาเฉินฉียงพร้อมตวัดดาบในมือ หมายจะปลิดชีวิตเฉินเฉียงและวานรตัวน้อยไปพร้อมกัน
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงพึ่งจะฟื้นคืนสติ รังสีดาบได้เกือบจะถึงตัวเขาอยู่แล้ว แต่กระนั้น เฉินเฉียงก็ได้โยกตัวหลบพลางปกป้องเจ้าลิงน้อยไว้ได้ ถึงแม้ว่าแขนซ้ายของเขาจะเกือบถูกตัดออกไปก็ตาม
“หาที่ตาย”
เฉินเฉียงได้หันหน้ากลับไปมองกลุ่มนักรบเผ่าพันธ์ุมนุษย์กลุ่มนี้ด้วยสายตาที่ดุร้าย ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยเคลื่อนเสียงทำลายวิญญาณออกมาอีกครั้ง แล้วหยิบหอกยาวของกัปตันลีที่อยุ่ข้างเขวี้ยงใส่นักรบคนนี้จนตกตายไปกับพื้นด้วยสายตาอาฆาต
และนี่ทำให้กองกำลังเทียนเว่ยเขามาปลิดชีพนักรบทุกคนอย่างรวดเร็ว
“พวก…พวกเจ้าเอง….ก็เป็นมนุษย์…ไม่ใช่รึ….ทำไม…ทำไมกัน…ถึงได้ทำร้าย….พวกเดียวกัน…อั้ก”
นักรบคนสุดท้ายได้ชี้นิ้วแล้วเปล่งเสียงออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนที่จะสิ้นลมไป
“ห้ะ พวกนี้คือมนุษย์เรอะ”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว ดาบที่อยู่ในมือของจางหยวนก็ได้ร่วงหล่น ก่อนที่ปากของเขาจะสั่นระรัวและชี้ไปที่เฉิเนฉียงแล้วถามออกมา “เฉินเฉียง นี่….มันเรื่องห่าเหวอะไรกัน”
เฉินเฉียงไม่ได้ตอบอะไรออกมา เขาเพียงเดินไปหาหยานเสวี่ยด้วยท่าทางซึมกะทือ
“ขอข้าดูหน่อย” หยานเสวี่ยได้ใช้มือยันพื้นให้ร่างกายของตนตั้งตัวขึ้นมา พร้อมทั้งพยายามฝืนทนความเจ็บปวดเอาไว้
