“เจ้าตัวน้อย”
เป็นตอนนี้ที่ท่าทางของหยานเสวี่ยราวกับจะกลับกลายไปเป็นเด็กสาวตัวน้อยอีกครั้ง และได้ใช้มือที่มีคราบเลือดไปเขี่ยเล่นที่ปากของเจ้าลิงน้อย
เจ้าลิงน้อยที่ร้องเสียงหลงนั้นก็ได้ใช้ปากน้อยๆของมันดูดนิ้วอันจิ้มลิ้มของหยานเสวี่ยราวกับกำลังดูดนมจากแม่
“องครักษ์หยาน กินยานี่ก่อน ด้วยบาดแผลของท่านนั้นล่ะก็ หากปล่อยทิ้งไว้ ข้าบอกได้เลยว่ามีหวังท่านได้อยู่ที่นี่ไปตลอดกาลอย่างแน่นอน”
“บาดแผลของท่านไม่ใช่เล็กเลยนะนั่น ท่านควรกินยานี่เข้าไปด้วย” หยานเสวี่ยได้ยกมือขึ้นห้ามและตอบปฏิเสธออกมา “งานของข้าคือปกป้องเจ้า ต่อให้ข้าตายก็ไม่อาจปล่อยให้เจ้าเป็นอะไรได้ นี่คืองานของข้า”
“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะน่า กินซะ ข้ายังมีเหลืออยู่” เฉินเฉียงหยิบยาขึ้นมาอีกเม็ดก่อนที่จะกลืนเข้าไปให้เห็น แล้วจึงได้จับยาที่เอาออกมาก่อนหน้านี้ ยัดใส่ปากของหยานเสวี่ยลงไป
ในรังแห่งนี้ นอกจากเสียงของเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนิทชิดเชื้อพลางหยอกเจ้าลิงน้อยเล่นอยู่แล้ว ในตอนนี้เหล่าทุกคนในกองกำลังเทียนเว่ยต่างมองไปที่ซากศพของผู้คนที่อยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
หลังจากผ่านไปอีกพักใหญ่ จางหยวนเป็นคนแรกที่เริ่มเคลื่อนไหว เขานั่งคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าศพหนึ่ง ก่อนที่จะวางมือไปที่กองหัวของคนคนนั้น
“ไม่มี”
จางหยวนมีใบหน้าที่ซีดเซียวขึ้นมาในทันที ก่อนที่จะหันไปหาศพอื่น และสลับไปยังศพอื่นๆจนครบทั้งสามส
