ริงอย่างที่เจ้าว่า เฉินเฉียง หากเจ้านั้นสามารถควบคุมองครักษ์ของเจ้าได้ละก็นะ แล้วหากเจ้าสามารถให้เขาใช้พลังนี้เพื่อเป็นพลังให้กับราชาสวรรค์ได้ละก็ ต่อให้ไอ้พวกนี้ก็ตกตายก็คุ้มค่าแล้ว”
“ยังไงก็เถอะ ข้านึกไม่ออกเลยจริงๆว่าด้วยการที่เจ้าและองครักษ์ของเจ้านั้นแสดงพลังออกมาถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมคนในกองกำลังของเจ้าถึงยังยอมรับได้กัน”
“นี่พวกเขานั้นไม่คิดปฏิเสธตัวตนของพวกเจ้าเลยรึไงกัน”
“ฮี่ฮี่ฮี่ องครักษ์หยาน เรื่องบางเรื่องนั้นก็ไม่อาจใช้สามัญสำนึกในการตัดสินได้นา ยกตัวอย่างเช่นตัวข้าคนนี้”
“ถ้าไม่อย่างนั้นทำไมราชาสวรรค์ถึงเลือกให้ข้ามาอยู่กับเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างนี้กันล่ะ”
“และนี่คือเหตุผลว่าทำไมการต่อสู้ของกองกำลังของข้านั้นถึงขาดคนหนึ่งคนใดไปไม่ได้”
หลังจากนั้นเฉินเฉียงได้ชี้ออกไปพร้อมใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างภูมิใจ
“องครักษ์หยาน ไม่ใช่ว่าคนของท่านนั้นจะอ่อนด้อยไปหน่อยรึไงกัน ตอนนี้จำนวนพวกมันพอๆกับพวกข้าแล้วนา แถมยังมีบางตนวิ่งหนีไปซะอีก”
“อย่าบอกนะว่ามนุษย์กลายพันธุ์เหล่านี้คือบรรทัดฐานของท่านน่ะ”
เฉินเฉียงได้พูดออกมาอย่างดูถูกพลางชี้ไปยังนายพลทักษะพิเศษบางตนที่วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต
ความจริงแล้วในเรื่องนี้เขานั้นไม่ได้บอกหยานเสวี่ยก็ได้ด้วยซ้ำ เพราะเขาเชื่อว่ากับมนุษย์กลายพันธุ์พวกนี้ เขามีสิทธิที่จะลงมือ
“องครักษ์หยาน ท่านจะเป็นคนหยุดพวกมันเองดีกว่าข้านะ”
“ถึงพวกมันจะมีฝีมือไม่สูงมาก
