อกไปหรอกนะ ยังไงซะ ภารกิจของข้านั้นคือการทำให้เจ้าปลอดภัยเพียงเท่านั้น”
“อย่างไรก็ตาม ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าเนี่ย…ข้าว่าก็คงพอจะดูแลตัวเองได้อยู่ล่ะนะเมื่อไม่มีข้าน่ะ”
“ถูกต้อง ใช่เลย องครักษ์หยาน ในเมื่อท่านพูดมาก็ดีแล้ว นี่แสดงว่าท่านไม่จำเป็นต้องตามข้าอีกต่อไปแล้วใช่รึเปล่าล่ะ”
เฉินเฉียงได้ใช้จังหวะนี้เพื่อไต่บันไดหนีให้พ้นจากสายตาขององครักษ์หยานในทันที เขานั้นไม่ต้องการถูกองครักษ์หยานผู้สุดแสนจะมหัศจรรย์พันลึกผู้นี้คอยตามดูอีกต่อไป หากเป็นแบบนั้นแล้วเขาจะคอยรักษาความลับของเขาได้ยังไงกัน
อย่างไรก็ตาม คำตอบของนางนั้นทำให้เฉินเฉียงรู้สึกราวกับตกจากบันไดที่สูงลิ่ว
“ไม่มีทาง เจ้าคิดจริงๆเหรอไงว่าข้านั้นอยากจะตามเจ้านักหนาน่ะ ห้ะ ข้าแค่ทำตามคำสั่งของราชาสวรรค์เพียงเท่านั้น”
“หากเจ้าไม่ได้รับการอนุญาตจากราชาสวรรค์ละก็ อย่าหวังจะได้หลุดพ้นจากข้าเลยล่ะนะ”
“แล้วก็นะ เฉินเฉียง ในช่วงเวลาอีกปีครึ่งที่เหลือนี้นั้น พวกเราต้องออกจากเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้แล้ว
เมื่อถึงเวลานั้น ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าและกองกำลังของเจ้าในตอนนี้ ข้าว่าเจ้านั้นเมื่อออกจากที่นี้แล้วตามข้ากลับไปยังเกาะเทียนเล่ยสักทีจะดีกว่า”
“ข้าเชื่อว่าเมื่อราชาสวรรค์ได้รับรู้ ท่านน่าจะมีแผนการใหม่ให้เจ้า”
“ห้ะ นี่ท่านถึงกับให้ข้ากลับไปหาราชาสวรรค์เลยเรอะ” เฉินเฉียงเกาหัวอย่างหนักราวกับจนปัญญา
“ทำไมอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าเจ้ามีปัญหาท
