งยี่ที่ตกอยู่ในสภาพบ้าคลั่งและกลินกินนายพลทักษะพิเศษชั้นสูงลงไปสองตนและขั้นกลางอีกสี่ตน เมื่อได้ยินเสียงของเฉินเฉียงก็ราวกับได้สติและกลับคืนสู่รูปลักษณ์มนุษย์ ก่อนที่จะกรีดดาบของตนและดีดให้ทิ่มแทงนายพลทักษะพิเศษไปอีกตน
คำพูดของเฉินเฉียงนั้นเรียกได้ว่าพูดออกมาได้ถูกจังหวะอย่างมาก ราวกับเขานั้นรู้ว่าจังหวะใดใช้ทักษะไหนได้อย่างทรงประสิทธิภาพ และนี่เองก็ทำให้เจิ้งยี่นั้นควบคุมพลังได้มากขึ้นตามระดับ อีกอย่างหนึ่งเขาเองก็ไม่คิดว่าจะให้มีมนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มนี้หลุดออกไปอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นละก็เรื่องของพวกเขานั้นคงโดนรับรู้โดยเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้อย่างไม่ยากเย็น
หยานเสวี่ยได้มองไปที่เฉินเฉียงอย่างสงสัยแล้วถามออกมา “ทำไมเจ้าไม่ให้เขาใช้พลังเหนือมนุษย์ต่อไปล่ะ การจัดการพวกระดับสูงโดยเร็วนี่จะไม่เป็นการดีกว่าหรอกเหรอ”
เฉินเฉียงได้ส่ายหัวไปมาในทันทีแล้วพูดออกมา “องครักษ์หยาน หากว่ากองกำลังนี้ไม่มีข้ากับเจิ้งยี่อยู่ละก็ พวกเขาก็ยังคงทำงานเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่แล้ว สิ่งที่ข้าทำได้ก็คือการฝึกปรือพวกเขาพร้อมต่อการต่อสู้เพียงเท่านั้น”
“ข้าเชื่อว่าต่อให้ราชาสวรรค์มาที่นี่ด้วยตนเอง เขาคงไม่ต้องการให้กองกำลังของข้านั้นมีเพียงหนึ่งหรือสองคนที่ทรงพลังแกร่งกล้าอย่างแน่นอน ท่านว่าไหมล่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยก็ไม่ตอบอะไรออกมาเพียงยักไหล่เท่านั้นและพูดออกไป “เรื่องนี้เองนั้นข้าก็ไม่ได้มีสิทธิพูดอะไรอ
