บทที่ 230 คุ้มครอง
หลังจากหยานเสวี่ยได้ให้คำมั่นสัญญาออกมาแล้ว เฉินเฉียงก็มีท่าทีคลายกังวลในทันที
ต่อให้กองกำลังเทียนเว่ยในตอนนี้นั้นไม่มีเขาช่วยเหลือ กับมนุษย์กลายพันธุ์เหล่านี้ก็ไม่ใช่คู่มือคนของพวกเขา
“ท่านนี่ดีกับข้าจริงๆ(หากเป็นอย่างนั้นได้จะเป็นการดีที่สุด) องครักษ์หยาน ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาคอยดูกันเงียบๆดีกว่า”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่ในอากาศและมองคนของตนต่อสู้กันและกัน
ฝั่งหนึ่งคือกองกำลังเทียนเว่ยที่มีเฉินเฉียงเป็นหัวหน้า อีกฝั่งคือมนุษย์กลายพันธุ์ที่มีหยานเสวี่ยเป็นหัวหน้า ทั้งสองฝ่ายต่างก็ห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่มีใครในทั้งสองฝั่งที่คิดว่าผู้นำของตนจะทำเพียงมองพวกเขาฆ่ากันอย่างนองเลือดกันเฉยๆเสียอย่างนั้น
สำหรับมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว แต่เดิมพวกมันก็ไม่ได้มีความสามารถพอที่จะห้ำหั่นกับจางหยวนและพวกได้อยู่แล้ว ในตอนแรกพวกมันคิดจะหาใครสักคนที่ช่วยพวกมันล้างแค้นได้ จนกระทั่งไปพบกับมนุษย์กลายพันธุ์ระดับสูงของฝั่งมันอย่างหยานเสวี่ย แต่ในตอนนี้พวกมันกลับนึกไม่ถึงว่าแม้พวกมันจะตกตายไปมากมายแต่หยานเสวี่ยยังไม่แม้แต่จะกระดิกตัวเลยสักนิด
“นายท่านหยาน ท่านเองก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์เช่นเดียวกับพวกข้า ท่านจะคอยดูอยู่เฉยๆแบบนี้ได้ยังไง”
“ท่านหยาน เมื่อเห็นคนของท่านต้องตกตายไปขนาดนี้แล้วท่านยังจะมองดูอยู่เฉยๆแบบนี้อีกเหรอ”
“นายท่านหยานเสวี่ย ท่านเป
