บทที่ 227 ปลดปล่อยความรู้สึก
“ห้ะ เจิ้งยี่เองก็…”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฉียง จางหยวนก็นิ่งอึ้งไป
อย่างไรก็ตาม จางหยวนไม่ได้คิดอะไรมากรีบถามสวนกลับไป “กัปตัน นี่แสดงว่าท่านรู้สถานะของเจิ้งยี่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
“แล้วด้วยการที่พ่อแม่ของเขาต้องตกตายด้วยน้ำมือพวกมนุษย์กลายพันธุ์แล้วทำไมเขาถึงได้เป็นมนุษย์กลายพันธุ์อีกกัน นี่มันไม่รู้ดีรู้ชั่วชัดๆ”
“นี่เขาไม่คิดแก้แค้นให้พ่อแม่ตนเองเลยรึไง”
“เหอะ หากข้าเป็นเจิ้งยี่นะ ข้าคงไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้จนยอมตายดีกว่าที่จะยอมกลายเป็นปีศาจร้ายแบบนี้”
คำพูดของจางหยวนนั้นแม้จะดูไม่น่าฟัง แต่เฉินเฉียงเองก็ไม่ได้คิดแย้งแต่อย่างใด
เพราะยังไงซะ จางหยวนนั้นเป็นคนเช่นนี้อยู่แล้ว และเขาเป็นคนที่ตั้งมั่นในคำมั่นสัญญา
ตั้งแต่ตอนที่เขาพบเจอจางหยวนในครั้งแรกก็คือตอนก่อนที่จะเข้าสำนักเต่าดำ เขารับรู้เป็นอย่างดีว่าจางหยวนนั้นเป็นคนที่แข็งกร้าวแต่ตรงไปตรงมา ด้วยการที่เป็นคนได้อย่างเสียอย่างแบบนี้ จึงเป็นธรรมดาที่จะมีบางอย่างบดบังสายตาในการตัดสินใจของเขา
อย่างไรก็ตาม จางหยวนนั้นไม่รู้ว่าเจิ้งยี่นั้นเป็นคนประเภทเดียวกับเขาและเคยคิดทำในเรื่องที่จางหยวนพูดออกมาแล้ว หากไม่ใช่เป็นเพราะเฉินเฉียงปรามเขาไว้ เจิ้งยี่เองก็คงยอมรับความตายไปแล้วก่อนหน้านี้
เฉินเฉียงเองได้ถอนลมหายใจออกมาอย่างหนักและพูดออกมา “จางหยวน เจ้านั้นเข้าใจเขาผิดไปแล้ว”
“ในตอนที่ประลองศึกสี่สำนัก
