งครามการต่อสู้ตรงหน้า
“ไอ๊ยะ นี่แกอยู่ใต้ราชาองค์ใดกันเนี่ย ทำไมถึงได้ตั้งตนเป็นศัตรูกับเรา”
เฉินเฉียงที่เลือดขึ้นหน้าอยู่นั้นได้ถูกหยุดเอาไว้โดยชายร่างอ้วนผิวคล้ำที่ตะคอกถามออกมาอย่างโกรธเคือง
เฉินเฉียงได้นำดาบดั้นเมฆออกมาก่อนที่จะกวัดแกว่งไปตรงหน้าพลางกัดฟันแน่นและพูดออกมา “ข้าคือนักล่า ข้าก็แค่ล่าพวกสัตว์นรกเช่นเจ้าเป็นพิเศษเพียงเท่านั้น”
เมื่อเห็นดาบดั้นเมฆในมือ ฉิงเชินที่ยืนอยู่แต่ไกลก็ได้มีความสุขแล้วพูดออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง ข้ารู้ว่าต้องเป็นท่าน”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ เฉินเฉียงก็รีบบินขึ้นฟ้าไปอีกครั้งและมองไปที่เว่ยฉิงเชิน
ถึงแม้ว่าสนามรบนี้จะเปลี่ยนแปลงไปมาได้ตลอดเวลาเพียงชั่วพริบตา แต่เฉินเฉียงผู้ซึ่งเป็นชายที่ไม่หวั่นไหวและหาญกล้า นับแต่ที่เขาเข้ามาที่เขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้นั้น เขาไม่เคยพบเจอที่ไม่สามารถสู้ได้
อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น ศัตรูที่แข็งแกร่งย่อมมีสิ่งที่ทำให้พวกมันนั้นแข็งแกร่ง
ไม่อย่างนั้นแล้วพวกมันจะสามารถฆ่าคนในกองกำลังซุนเหลียงกว่าสามสิบคนในสิบห้านาทีได้ยังไง
เฉินเฉียงที่บินอยู่บนอากาศนั้นเริ่มรู้สึกเจ็บที่หัวของตนจนทำให้ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้
ไม่ดีแล้ว
ไอ้อ้วนผิวคล้ำนี้มีเทคนิคการโจมตีทางจิตวิญญาณแบบเดียวกับหลินฟาน
ไม่สิ มันแข็งแกร่งกว่าหลินฟานซะอีก
ไม่แปลกใจเลยจริงๆที่มนุษย์กลายพันธุ์กองนี้สามารถกวาดล้างกองกำลังของซุนเหลียงที่มีนายพลวิญญาณ
