ขั้นสูงสิบกว่าคนได้ด้วยเวลาอันสั้น
นี่ขนาดว่าเขานั้นมีค่าพลังจิตสูงกว่าเจ็ดร้อยขึ้นไปแล้วยังไม่อาจป้องกันการโจมตีจากมนุษย์กลายพันธุ์ตนนี้ได้ นับประสาอะไรกับซุนเหลียงและพวก
เมื่อโดนการโจมตีนี้เข้าไป เฉินเฉียงก็ได้ร่วงลงจากอากาศในทันที
เมื่อเห็นฉากนี้ ฉิงเชินที่เห็นแต่ไกลก็ได้ร้องลั่นขึ้นมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง” และพุ่งตรงเข้าไปโดยไม่ห่วงแม้แต่ความปลอดภัยของตนเอง
มนุษย์กลายพันธุ์ชายร่างอ้วนผิวคล้ำที่เห็นว่าฉิงเชินวิ่งตรงมาก็ยิ้มอย่างโหดร้ายแล้วพูดออกมา “นักล่าห่าเหวอะไรกัน ข้าว่าเจ้ามันก็แค่คนทรยศของเผ่าพันธุ์เพียงเท่านั้น”
“ไอ้เวรเอ้ย เมื่อแกตกอยู่ในมือข้าแล้วแกก็ไม่ได้ต่างจากตายไปแล้ว”
“ช่างน่าเสียดายปีกคู่นั้นของแกจริงๆ ข้าว่ามันน่าจะอยู่ในระดับเจ็ดสินะ”
เมื่อพูดจบ มนุษย์กลายพันธุ์ร่างอ้วนผิวคล้ำก็ได้สะบัดกระบี่ของตนพุ่งตรงไปยังหัวของเฉินเฉียง
เมื่อทุกคนในกองกำลังเทียนเว่ยได้เห็นฉากที่เฉินเฉียงร่วงลงมาจากฟ้าอย่างหมดสตินี้ก็พุ่งตรงเข้าไปโดยไม่คิดชีวิต
แต่ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงจะฆ่านายพลทักษะพิเศษไปมากมายแล้วก็ตาม แต่พวกมันที่เหลืออีกเจ็ดสิบกว่าตัวก็ได้เข้ามาขวางกั้นพวกเขาไว้
หลังจากเฉินเฉียงได้ร่วงหล่นสู่พื้นดิน เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็ได้เห็นมนุษย์กลายพันธุ์ร่างอ้วนผิวดำตวัดดาบตรงมาที่เขา ในตอนนี้เขาจึงได้ใช้การโจมตีทางจิตวิญญาณของเขาออกไป นั่นก็คือคลื่อนเสียงทำลายวิญญาณ
“ฮืม ไอ้เวร นี่แกเป
