ล้วนั้น เขานั้นสมควรจะมีอนาคตที่ดีกว่าหากไปอยู่ตึกจอมพลภาคกลาง
และนี่ทำให้หลู่ฟางไม่คิดจะดูถูกเจิ้งยี่ในการตัดสินใจของเขา เขานั้นยิ่งสนใจในตัวเจิ้งยี่เสียด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มอัจฉริยะผู้ซึ่งยอมทำตัวตกต่ำย่อมเป็นที่ต้องตาของผู้คน
หลังจากจางหยวนแยกออกมาจากกองกำลังแล้ว เขาพุ่งตรงไปอีกประมาณสองพันเมตร จึงได้เห็นเฉินเฉียงรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า
“กัปตัน”
จางหยวนได้วิ่งเข้ามาหาเฉินเฉียงตรงหน้าก่อนที่จะถามออกมา “นี่คือผลจากวิชาราชสีห์คำรามของพี่หลู่งั้นเหรอ”
“ไม่เป็นไรน่า”
หลังจากนั้นเฉินเฉียงก็ได้บอกเล่าแผนการของตนให้กับจางหยวน
“กัปตัน ท่านมีวิธีดีๆที่จะแยกมนุษย์กลายพันธุ์ออกจากกลุ่มของเราอย่างนั้นเหรอ”
เฉินเฉียงพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “ถึงแม้ว่าข้านั้นจะแยกมนุษย์กลายพันธุ์ออกจากคนอื่นไม่ได้โดยง่าย แต่ข้าคิดว่าพวกมันต้องหาทางลิดรอนพวกเรา ยกตัวอย่างเช่นมาฆ่าเจ้าล่ะนะ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้สยายปีกและพุ่งขึ้นฟ้าไป
“จางหยวน เจ้าตามหลังข้าสักพันห้าร้อยเมตรแล้วกัน หากมีอะไรเกิดขึ้น ข้าจะช่วยเจ้าเมื่อถึงตอนนั้น”
เมื่อเห็นเฉินเฉียงบินจากไป จางหยวนก็ได้เปิดสวิตซ์กำไลสื่อสาร และส่งข้อความบอกเจิ้งยี่ให้เฝ้าระวังสถานการณ์
เฉินเฉียงได้บินห่างไปพันเมตรเห็นจะได้ หลังจากนั้นเขาได้ใช้กระแสจิตแทนตาของตน รับรู้สถานการณ์โดยรอบในระยะพันเมตร
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงก็ได้รักษาระยะห่างจากจางหยวนเอาไว้ในระดับที่ว่
