บทที่ 220 สงสัย
เฉินเฉียงรู้สึกได้ว่าผู้อาวุโสระดับราชาที่ชื่อฮั่นจุยนั่นแค้นฝังลึกต่อตัวเขา
เขายังรู้สึกอีกว่าฮั่นจุยนั้นต้องทำให้เขาตกตายให้ได้หากมีโอกาส
หากว่าเขา ฉิงเชิน และคนอื่นๆที่เขารู้จักได้รู้ว่าเขานั้นเข้ามาที่เขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ ตราบใดที่เฉียวกังยืนยันว่าเขาเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ ฮั่นจุยต้องใช้เป็นโอกาสในการฆ่าเขาอย่างแน่นอน
เพราะทุกคนต่างก็รับรู้ว่ามนุษย์กลายพันธุ์นั้นอันตรายขนาดไหน
หลายครั้งหลายหนที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ใช้ข้ออ้างเกี่ยวกับมนุษย์กลายพันธุ์นี้ในการหักหาญชีวิตผู้คน
และเมื่อสถานการณ์ไปถึงจุดนั้น ไม่เพียงเขาจะเสียชีวิต แม้แต่กองกำลังเทียนเว่ยเองก็ต้องอยู่อย่างลำบาก
อย่างน้อยๆเจิ้งยี่ก็คงจะไม่รอดเป็นแน่แท้
เมื่อคิดถึงภาพรวมแล้ว เฉินเฉียงจึงทำได้เพียงอดทนไว้เท่านั้น
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงก็ทำเป็นจับธนูในมือยกขึ้นลงราวกับชั่งน้ำหนักแล้วพูดออกมา “โฮ่ สาวน้อย เจ้ารู้จักธนูนี่ด้วยรึ”
“มันก็แค่ของใกล้มือสำหรับข้าเพียงเท่านั้น”
“เจ้าคิดว่าพี่ใหญ่ของเจ้าเฉินเฉียงอะไรนั่นมีมันคนเดียวได้รึไง”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้โยนธนูดำทิ้งไปอย่างปวดใจ ก่อนที่จะนำกระบี่ที่แหลมคมออกจากแหวนมิติ “ฮี่ฮี่ฮี่ สาวน้อย งั้นหมอนั่นก็คงมีดาบนี่ด้วยสินะ”
เมื่อพูดออกมา เฉินเฉียงก็สยายปีกและพุ่งตรงไปยังเว่ยฉิงเชิน
เฉินเฉียงพูดออกมาอย่างดังนี้ทำให้หลู่ฟางและพวกที่ป้องกันฉิงเชินทันทีที่ได้
